وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم اَسْئَلُكَ بِحَقِّ هذَا الْيَومِ الَّذِي جَعَلتَهُ لِلْمُسْلِمِينَ عِيداً(۱)   غرض از «عيد» نه آن است كه از باب جلال جامه ناز بپوشند به الطاف مزيد اي خوش آن عيد، كز آن شاه و گدا خوش باشند كه چنين «عيد سعيد» است...
سه شنبه: 21/ارد/1400 (الثلاثاء: 29/رمضان/1442)

100. قرين قرآن

قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص) فِي مَرَضِ مَوْتِهِ:

«أيُّهَا النَّاسُ! يُوشَكُ أَنْ اُقْبَضَ قَبْضاً سَرِيعاً فَيَنْطَلِقُ بِي، وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمْ الْقَوْلَ مَعْذِرَةً إِلَيْكُمْ: أَلَا إِنِّي مُـخْلِفٌ فِيكُمْ كِتَابَ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ وَعِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ فَرَفَعَها فَقَالَ: هَذَا عَلِيٌّ مَعَ الْقُرآنِ وَالقُرْآنُ مَعَ عَلِيٍّ لَا يَفْتَرِقَانِ حَتَّی يَرِدَا عَلَيَّ الْـحَوْضَ فَاسْأَلْـهُمَا مَا خَلَّفْتُ فِيهِمَا».[1]

 

رسول خدا(ص) در مرض موتش فرمود:

«اي مردم! احتمال دارد به‌زودي قبض روح شوم و مرا ببرند. من از اين سخن در اين حال به شما مي‌گويم تا ديگر عذري نداشته باشيد. آگاه باشيد كه من كتاب خداي با عزت و جلال و عترتم را جانشين خود در بين شما مي‌گذارم. آن‌گاه دست علي را گرفته بلند كرد و فرمود: اين علي با قرآن است و قرآن با علي است؛ هرگز از يكديگر جدا نمي‌شوند تا كنار حوض بر من در آيند، آن‌گاه از آن دو مي‌پرسم درباره عمل به توصيه‌ام درباره دو جانشينم».

 

[1]. قندوزی، ینابيع‌الموده، ج2، ص403؛ ابن‌حجر هيتمي، الصواعق المحرقه، ص126‌. و در روايت ديگري كه حاكم نيشابوري آن را به شرط شيخين صحيح دانسته مانند اين روايت نقل شده است كه در آن بعد از آن پيامبر(ص) فرموده: «أََهْلَ بَيْتِي عِتْرَتِي» سپس فرمود: «آيا مي‌دانيد من نسبت به مؤمنان از خود آنها شايسته‌ترم؟» ـ و اين سخن را سه بار تكرار كرد ـ

گفتند: آري.

فرمود: «هركس را كه من مولاي او هستم، علي مولاي او است». المستدرك، ج3، ص109-110.

و آنچه نسائي از زيد بن ارقم صحابي نقل كرده اين‌گونه آمده است كه رسول خدا’ فرمود: «خدا مولا و سرپرست من است و من اولاي به نفس و مولاي هر مؤمنم». آن‌گاه دست علي را در دست گرفت و فرمود: «هركس را كه من مولاي او بودم اين ولي اوست. خداوندا كسي كه پذيراي ولايت علي شد دوست بدار و با هركه با او خصومت داشت دشمن باش».

ر.ک: نسائی، خصائص اميرالمؤمنين(ع)، ص93.

نويسنده: 
کليد واژه: