رسول الله صلى الله عليه و آله :شَعبانُ شَهري و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهري كُنتُ لَهُ شَفيعا يَومَ القِيامَةِ پيامبر صلى الله عليه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قيامت شفيع او خواهم... بیشتر
سه شنبه: 3/خرد/1401 (الثلاثاء: 22/شوال/1443)

سيره اميرالمؤمنين(ع)

در روايات داريم كه اميرالمومنين علي(ع) نشست و برخاستش با مردم، عادي بود.[1] آن حضرت هرگز صفات رذيله تکبّر و تحميل بر مردم در وجود مباركش نبود.

با وجود تمام کمالات و صفاتي که آن حضرت داشتند اگر کسي به حضور ايشان مي‌رسيد، آن بزرگوار را بسيار متواضع و فروتن مي‌يافت و معلوم نبود که ايشان فرمانرواي کشور پهناور اسلامي مي‌باشند. اگر کسي در محضر ايشان حاضر مي‌شد، هيبت اميرالمؤمنين وجودش را فرا نمي‌گرفت.

بايد از اینکه منتسب به چنين شخصيّت عظيمی هستيم افتخار کنيم، زيرا حتي دشمنان ايشان با شنيدن صفات و فضايل ايشان بي‌اختيار گريه مي‌کنند.

بايد اين اخلاق حسنه، عدالت‌خواهي و ظلم‌ستيزي در وجود همه شيعيان متبلور باشد گرچه براي ما ممکن نيست که اين صفات را تمام و کمال داشته باشيم، ولي بايد به اندازه توان، خود را به اين صفات نزديک کنيم.

 

[1] . طبرسی، مجمع البیان، ج9، ص147؛ حرّ عاملی، وسائل الشیعه، ج4، ص100، ب30، ح4619؛ مجلسی، بحار الانوار، ج63، ص320.

موضوع: 
نويسنده: