وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم  شخصیّت والای حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام آن پیشوای عالیقدر، بسیار عظیم‌تر از آن است که امثال حقیر بتوانیم با نگارش مقاله‌‌ای آن را شرح دهیم.   * از نگاه دانشمندان اهل سنّت   علاوه بر دانشمندان و...
يكشنبه: 25/مهر/1400 (الأحد: 10/ربيع الأول/1443)

اساس در عقيده به مهدويت و غلبه اسلام بر تمامى اديان و منتهى‌شدن سير طبيعى دنيا به حاكميت اسلام و فرامين الهى، و يگانه‌شدن قوانين و نظام‌هاى موجود، و خلافت مؤمنان و شايستگان در زمين، و تبديل ترس و هراس بشريت به امان و امنيت، و نابودى همه مظاهر استضعاف و استكبار، همگى در همان نيروى اوّليه‌اى است كه به ‌طرزى شگفت، براى نابودى همه مظاهر شرك و استكبار و آزادسازى انسان از سلطه طواغيت و خارج‌ساختن بشريت از ذلّت بندگى مردم به‌سوى عزّت بندگى خداوند، در نهاد دعوت اسلام و باور توحيدى و كلمه اخلاص به ‌وديعت نهاده شده است.

اينكه مى‌بينيم: دنيا به‌سوى جامعه‌اى يگانه و بين‌المللى و ادغام بعضى جوامع در بعضى ديگر و كاستن امتيازات سياسى و نظامى و نژادى در حركت است و دانش و پيشرفت صنعتى؛ يگانه‌شدن بشريت

 

و يكى‌شدن اقوام و مليت‌هاى مختلف را ميسّر ساخته است و توسعه ارتباطات و پيوندهاى بين ملّت‌ها و قوميت‌هاى گوناگون، آن را مانند اهل شهرى؛ بلكه محلّه‌اى واحد قرار داده است؛ همگى زمينه‌ساز آينده‌اى درخشان، بر اساس تعاليم اسلام و قرآن به ‌شمار مى‌رود؛ يعنى همان‌طور كه بشريت جامعه‌هاى قبيله‌اى را پشت‌سر نهاده و در حركت خويش، به تأسيس جوامع شهرنشين، بر اساس وحدت منطقه يا منافع سياسى يا اقتصادى يا نژادى رسيده است كه هر‌كدام خواستار غلبه و تسلّط بر ديگرى است، يقيناً در همين سيرِ رو‌به‌رشد، روزى از اين حكومت‌هاى جزئى و وحدت‌هاى ناچيز رهايى يافته و به وحدتى بزرگ و حكومتى الهى و جهان‌گير ـ كه هيچ اختصاصى به فرد يا طايفه يا منطقه يا نژادى مخصوص نخواهد داشت ـ دست پيدا خواهد كرد كه همانا حكومت اسلام و قرآن است، حكومتى كه همگان را شامل مى‌شود و همه در آن مساوى‌اند.

ما مسلمانان، همچنان كه همه خبرهاى غيبى خدا و پيامبر (ص) را باور داريم و چنان‌كه به فرشتگان خدا و كتاب‌ها و پيامبران او ايمان داريم، و آنچه را كه از جزئيات و تفاصيل معاد و بهشت و دوزخ و مانند آن ـ كه جز به‌وسيله وحى و خبردادن پيامبر (ص) قابل اثبات نيست ـ به ما خبر داده‌اند، تصديق مى‌كنيم، همين‌طور به وعده خداوند نيز ـ كه آن را در كتاب مجيدش

 

خطاب به ايمان‌آورندگان و همه بشريت بيان فرموده و ما را زبان پيامبران و رسولانش نسبت به آن بشارت بخشيده، و پيامبر راستگو و امين ما آن را به آگاهى ما رسانده است ـ ايمان داريم و نسبت به تحقّق اين وعده الهى در وراثت صالحان و حكومت اسلام و قرآن در تمام جهان، ترديدى به خود راه نمى‌دهيم و از خدا مى‌خواهيم كه ما را بر اين عقيده و بر تمام مبادى و اصول اسلامى و باورهاى اصيل و صحيح، پايدار و ثابت‌قدم بدارد.

(رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهّابُ)؛[1]

«پروردگارا! بعد از اينكه ما را هدايت فرمودى، ضلالت و گمراهى را به دل‌هاى ما راه مده و از جانب خويش رحمتى خاصّ به ما عنايت كن، كه همانا تو بسياربخشنده و عنايت‌كننده‌اى».

 
[1]. آل‌عمران، 8.
نويسنده: