رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
چهارشنبه: 26/مرد/1401 (الأربعاء: 19/محرم/1444)

دین

به معانى متعدد؛ مانند جزا، پاداش و طاعت گفته مى‌شود، چنان‌كه بر مجموع تعالیم اعتقادى و اخلاقى و عملى كه از سوى خدا به‌وسیله پیغمبر به مردم ابلاغ مى‌شود، «دین» مى‌گویند؛ بلكه گاه بر مطلق این‌گونه تعالیم ـ اگرچه از جانب خدا نباشد ـ دین اطلاق مى‌شود.

در قرآن مجید، دین در این معانى آمده است:

به معناى پاداش و جزا؛

به معناى مالك روز جزا؛ در سوره فاتحةالكتاب مى‌فرماید:

(مَالِكِ یَوْمِ الدِّینِ)؛[1]

«(خداوندى كه) مالك روز جزاست».

به معناى طاعت؛ در آیه پنجم سوره بیّنه مى‌فرماید:

(وَمَا أُمِرُوا إِلاّ لِیَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ)؛[2]

«و به آنها دستورى داده نشده بود جز اینكه خدا را بپرستند درحالى‌كه دین خود را براى او خالص كنند و از شرك به توحید بازگردند».

و همچنین آیه:

(وَمَنْ أَحْسَنُ دِیناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ)؛[3]

«دین و آیین چه كسى بهتر است از آن كس كه خود را تسلیم خدا كند، و نیكوكار باشد».

كه بعضى از مفسرین فرموده‌اند: مقصود از دین، طاعت است.

و در معناى مجموع تعالیم اعتقادى و اخلاقى و عملى در مثل این آیات آورده شده است:

(إِنَّ الدِّینَ عِندَ اللّٰهِ الْاِسْلامُ)؛[4]

«دین در نزد خدا، اسلام (و تسلیم‌بودن در برابر حق) است».

 (وَمَن یَبْتَغِ غَیْرَ الْاِسْلامِ دِیناً فَلَن یُقْبَلَ مِنْهُ)؛[5]

«و هركس جز اسلام (و تسلیم در برابر فرمان حق) آیینى براى خود انتخاب كند، از او پذیرفته نخواهد شد».

بنا بر اینكه از «اسلام» در این دو آیه، همان معناى علمى و اصطلاحى كه اسم است براى دینى كه بر حضرت خاتم‌الانبیا(ص)  نازل شده، قصد شده باشد، چنان‌كه ظاهر آیه هم همین است.

و مثل آیه:

(هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ كُلِّه)؛[6]

«او كسى است كه رسولش را با هدایت و آیین حق فرستاد، تا آن را بر همه آیین‏ها غالب گرداند».

و در هر دو معناى اخیر (یعنى آنچه از جانب خدا نازل شده و مطلق برنامه‌هاى اعتقادى و عملى اگرچه از جانب خدا نباشد) در این آیه آمده است:

(لَكُمْ دِینُكُمْ وَلِیَ دِینِ)؛[7]

«(حال كه چنین است) آیین شما براى خودتان، و آیین من براى خودم!».

كه خطاب رسول خدا(ص)  به كفار است.

و از آیاتى كه در آن از «دین»، كل آنچه بر پیامبر نازل مى‌شود، قصد شده است، این آیه از سوره شورى است:

(شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّینِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً وَالَّذِی أَوْحَیْنا إِلَیْكَ وَما وَصَّیْنَا بِهِ إِبْرَاهِیمَ وَمُوسى وَعِیسى أَنْ أَقِیمُوا الدِّینَ وَلا تَتَفَرَّقُوا فِیهِ)؛[8]

«آیینى را براى شما تشریع كرد كه به نوح توصیه كرده بود و آنچه را بر تو وحى فرستادیم و به ابراهیم و موسى و عیسى سفارش كردیم این بود كه: دین را برپا دارید و در آن تفرقه ایجاد نكنید!».

 

 

[1]. حمد، 3.

[2]. بیّنه، 5.

[3]. نساء، 125.

[4]. آل عمران، 19.

[5]. آل عمران، 85.

[6]. توبه، 33؛ صف، 9.

[7]. كافرون، 6.

[8]. شورى، 13.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: