وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحيم «لَقَدْ مَنَّ اللهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ يتْلُوا عَلَيهِمْ آياتِهِ وَ يزَكِّيهِمْ وَ يعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلاَلٍ مُبِينٍ»...
جمعه: 31/فرو/1397 (الجمعة: 4/شعبان/1439)

مولاي نيازمندان

حسين(علیه‌السلام)، نماز را به‌جا آورد و بيرون آمد. اعرابي تنگدستي را مشاهده‏ نمود، برگشت و قنبر را صدا زد.

قنبر گفت: لَبَّيْكَ يَااْبنَ رَسُولِ اللهِ.

فرمود: «از پول مخارج ما چقدر مانده است؟».

عرض كرد: دويست درهم كه فرموديد در بين اهل‌بيت، قِسمت كنم.

فرمود: «آن را بياور! كسي آمده كه از آنها به آن پول سزاوارتر است». سپس آن پول را گرفت، بيرون آمد و به اعرابي داد.[1]

 

[1]. ابن‌عساکر، تاريخ مدينة دمشق، ج14، ص185؛ علايلي، سمو‌المعني، ص151.

نويسنده: