وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم در بيان ويژگي ها و وصف پيامبر گرامي اسلام حضرت ختمي مرتبت محمد مصطفي صلّي الله عليه و آله و سلم، كتاب ها و آثار زيادي نوشته شده است.   * در کلام نویسندگان و شعرا   مسلمانان از شيعه و سنّي و نيز...
دوشنبه: 3/آبا/1400 (الاثنين: 18/ربيع الأول/1443)

روي سينة پيامبر(ص)

ابو‌هريره مي‌گفت: اين چشم‌هايم ديد و گوش‌هايم شنيد كه پيغمبر‏‌(ص) هر دو دست حسين را گرفته بود و پاهاي حسين بر روي پاهاي پيامبر‏‌(ص) بود. رسول خدا‌(ص) مي‏فرمود:

«تَرَقَّ عَيْنَ بَقَّة».[1]

 

حسين بالا رفت تا پاهايش را بر سينه پيغمبر گذارد. پس پيغمبر فرمود: «دهان باز كن!»، پس بوسيدش و سپس گفت: «خدايا! او را دوست بدار؛ زيرا من او را دوست مي‏دارم».

«اَللَّهُمَّ أَحِبَّهُ فَإِنِّي اُحِبُّهُ».[2]

علایلي مي‌نويسد: «عَيْن بَقَّة» كلمه‏اي است كه در روح طفل، طراوت، سبكي و ملاحت مي‏آورد.[3]

 

[1]. (يعني: برو بالا؛ كوچولوي من). همچنین ابن‌عساکر (تاریخ مدینة دمشق، ج13، ص194) از ابوهریره به این لفظ روایت کرده: «حزقّةٌ حزقّةٌ تَرَقَّ عَیْنَ بَقَّةٍ». «حزقّة» (به فتح حاء و ضم زا، يا به ضم هر دو) چنانچه در قاموس گفته به كسي گويند كه به‌واسطة ضعف يا خردي و كوچكي، قدم‌هايش كوتاه و به هم نزديك باشد. و «تَرَقَّ» به معناي «اصعدْ» است يعني بالا برو! و «عَيْنَ بَقَّة» چنانچه علایلي گويد، كنايه از كوچكي جسم و خردي جثّه است. اين جمله را عرب هنگام اظهار ملاطفت و مزاح با طفل و به نشاط آوردن او مي‏گويد.

[2]. ابن عبدالبر، الاستيعاب،  ج1، ص397 - 398؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص159؛ طبری، ذخائرالعقبی، ص122.

[3]. علايلی، سموالمعنی، ص76.

نويسنده: 
کليد واژه: