وریز وجوهات
حلم و صلح احیاگر دین نوشتار‌های آیت‌الله العظمی صافی گلپایگانی مدظله‌الوارف شخصيّت والاي حضرت امام حسن مجتبي عليه‌السلام   شخصيّت والاي حضرت امام حسن مجتبي عليه السلام آن پيشواي عاليقدر، بسيار عظيم‌تر از آن است كه امثال حقير بتوانيم...
دوشنبه: 6/خرد/1398 (الاثنين: 22/رمضان/1440)

اهتمام اميرالمؤمنين(ع) به رسيدگی به فقرا

در اسلام به طبقات محروم خيلي توجه شده است. حضرت رسول

 

اکرم(ص) فرموده‌اند:

«که خدايا مرا مسکين زنده بدار و مسکين بميران و مرا در قيامت در صف فقرا و مساکين محشور کن».[1]

البته مسکين و محتاج تنها به معناي اين نيست که انسان بيکار باشد و کاري نداشته باشد، بلکه يک معناي آن اين است که به‌دنبال رياست‌طلبي، دنياطلبي و جاه‌طلبي نباشد. به همين دليل حضرت از خداوند چنين خواسته‌اي داشتند تا خويش را به اين فضایل آراسته کنند.

حضرت علي(ع) يکي از فرماندهان و حاکمان کشور اسلامي خود را به‌واسطه شرکت در يک مهماني اشرافي و اعياني که عدّه‌ زيادي از ثروتمندان در آن شرکت داشتند و فقرا و مستمندان از آن سفره رنگارنگ محروم بودند شديداً مورد مؤاخذه قرار داده و او را توبيخ نمودند.

امام نامه شديداللّحني به او نوشتند که با اين جملات آغاز مي‌شود:

«اي پسر حنيف، به من خبر رسيده است که يکي از مردان بصره تو را به سفره‌اي دعوت کرده است و تو به آنجا شتافته‌اي. خوردني‌هاي

 

نيکو برايت آورده‌اند و پي‌درپي ظرف‌هاي غذا در برابرت گذاشته‌اند. گمان نمي‌کردم مهماني مردي را بپذيري که نيازمندان را به جفا رانده باشد و تنها ثروتمندان را دعوت کرده باشد ...».[2]

بايد همه مسئولان اين نامه تاريخي را بخوانند که چگونه آن حضرت فرماندار خاطي خود را توبيخ کردند.

 

[1] . طبرانی، الدعاء، ص422؛ ابن‌عبدالبر، الاستذکار، ج2، ص540؛ طبرسی، مشکاة الانوار، ص228؛ ابن‌ابی‌جمهور احسائی، عوالی اللئالی، ج1، ص39؛ مجلسی،
بحار الانوار، ج69، ص17، 30، 46، 49.

[2]. نهج البلاغه، نامه 45، ص417 ـ 420.

موضوع: 
نويسنده: