وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم قال الله تعالي: «وَ مَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِين» و «وَ إِنَّکَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ» با اهدای سلام و تحیّات به پیشگاه مقدّس حضرت ولی الله الاعظم حجة الله امام زمان ارواح العالمین له الفداء و عرض...
شنبه: 24/مهر/1400 (السبت: 9/ربيع الأول/1443)

دلجویی از همراهان به هنگام ناراحتی

يك روز ـ شايد در همين دو سه سال پايان عمر شريف و پربركتشان- در جلسه استفتاء مسأله‌اي مطرح شد.

آقا اظهار نظر فرمودند و حقير، ايرادي عرض كردم، و كلام ردّ‌ و بدل شد.

آقا فرمودند مثلاً به اين تعبير كه من پير شده‌ام اشاره به اينكه حال بحث ندارم.

همين، و بيش از اين نفرمودند، ولي اين هم از ايشان به حقير، حالت اعتراض‌گونه‌اي داشت.

بنده ناراحت شدم و سكوت كردم. كار خلافي كردم يا نه، روز ديگر به اتفاق حضرت آقاي اخوي در جلسه استفتاء يك يا دو جلسه شركت نكردم.

آن مرد بزرگ‌ و آن عنصر سيادت و اخلاق در مقام دلجويي از حقير برآمدند.

 

مرحوم حاج احمد خادمي پيشكار مخصوص خود را فرستادند به اين بيان كه با آن‌همه سوابق كه با مرحوم والدتان دارم و با اين‌همه سوابق و به تعبير من حقوق بزرگي كه به شما دارم اين عكس‌العمل سزاوار نبود.

به‌هرحال امر فرموده بودند كه مرا به خدمتشان ببرد. وقتي شرفياب محضرشان شدم دو مرتبه فرمودند:

«من عذر مي‌خواهم».

حقير كه به‌شدت شرمنده شده بودم، دست مباركشان را بوسيدم، و عرض كردم كه اين اظهار لطف و عذرخواهي از مثل شما بيشتر مرا تحت‌تأثير قرار مي‌دهد (البته عين الفاظ نيست و مضمون آن است).

حقير، اكنون هم در برابر روح بزرگ آن مرحوم احساس شرمندگي مي‌كنم و الطاف او را سپاسگزارم. اللّهم اجره عن الإسلام والمسلمين خير جزاء المحسنين.

نويسنده: