وریز وجوهات
صبح پنج‌شنبه 20 مهرماه 1396، جمعی از اساتید و طلاب حوزه‌ علمیّه کرج با حضور در دفتر مرجع عالیقدر آیت الله العظمی صافی گلپایگانی مدظله الوارف با ایشان دیدار، و از توصیه‌های دلسوزانه این مرجع عالیقدر بهره‌مند شدند. معظّم له پس از شنیدن گزارشی از...
يكشنبه: 30/مهر/1396 (الأحد: 1/صفر/1439)

تأثیرگذاری قرآن در دل‌ها

اعجاز قرآن از این هم بیشتر و فراتر می‌رفت؛ كسی نبود كه تحت‌تأثیر جمال آن قرار نگیرد؛ زیبایی و دلربایی قرآن، سران عنود و لجوج كفر و شرك را نیز شیفتة خود كرده بود.

از سخت‌ترین دشمنان حضرت رسول(ص)، اخنس بن شریق، ابوسفیان بن حرب، ابوجهل بن هشام بودند. این سه نفر، هر یك شبانه به تنهایی و پنهانی برای شنیدن تلاوت قرآن محمد(ص) به اطراف و نزدیك مكانی می‌رفتند كه آن حضرت، قرآن می‌خواند و بیشتر شب را به قیام و عبادت

 

و تلاوت قرآن، به ‌ترتیل و تأمل و حال خاصِ توجه خویش می‌گذراند و با آن صدای خوش و دلنواز، آیات الهی را با حضور قلبی كه مخصوص به خود آن حضرت بود قرائت می‌نمود. این سه نفر كه هر یك برای شنیدن آیات قرآن با صوت روح‌انگیز محمدی(ص) رفته بودند اتفاقاً در بازگشت به‌هم برخوردند؛ رازشان برای هم آشكار شد و یكدیگر را ملامت كردند كه اگر جوانان قریش از مثل این ماجرا آگاه شوند همه به محمد(ص) می‌گروند؛ و لیكن شب بعد هم هر كدام از آنان را، شوق شنیدن آیات قرآن از نای جان‌فزای محمد(ص) چنان برمی‌انگیخت كه گویی پاهایشان آنها را بدون اراده و اختیار به‌سوی آن حضرت رسول خدا(ص)، خُلق عظیم آن حضرت، معجزات و دیگر اسباب تأییدات الهی نیز در ادای آن رسالت بزرگ و سنگین، حضرتش را یاری نمود و خلاصه آنكه سرّ بزرگ و اصلی موفقیت دعوت قرآن، توجه به خود قرآن و جمال قرآن بود كه متأسفانه امروز بسیاری حتی مسلمانان از این‌همه جمال و

 

جلال غافل مانده‌اند! این جمال و جلوة عام قرآن بود كه یك زن اعرابی به آن توصیف مشهور ادبی گوشه‌ای از جمال آیة كریمة:

﴿وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ وَلَا تَخَافِي وَلَا تَحْزَنِي إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ﴾،[1] را بیان نمود.[2]
 

[1]. قصص،7. «ما به مادر موسى الهام كرديم كه: او را شير ده و هنگامى كه بر او ترسيدى، وى را در دريا (ى نيل) بيفكن و نترس و غمگين مباش، كه ما او را به تو بازمى‏گردانيم، و او را از رسولان قرار مى‏دهيم!»

[2]. ابن‌جوزی، زاد‌المسیر، ج3، ص375؛ قرطبی، الجامع‌لاحکام القرآن، ج14، ص252؛ عاملی نباطی، الصراط‌المستقیم، ج1، ص43.

نويسنده: