وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم  شخصیّت والای حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام آن پیشوای عالیقدر، بسیار عظیم‌تر از آن است که امثال حقیر بتوانیم با نگارش مقاله‌‌ای آن را شرح دهیم.   * از نگاه دانشمندان اهل سنّت   علاوه بر دانشمندان و...
شنبه: 24/مهر/1400 (السبت: 9/ربيع الأول/1443)

تعليقه 3

هنگامى كه اميرالمؤمنين(ع)  به‌سوى شام مى‌رفتند، دهقانان انبار آن حضرت را ديدند، از مركب‌هاى خود پياده شدند و پيشاپيش آن حضرت شتابان شدند. اميرالمؤمنين(ع)  فرمود: اين چه كارى است كه مى‌كنيد؟ گفتند: اين خوى و عادتى (برنامه‌اى) است از ما كه فرماندهان خود را به آن تعظيم مى‌كنيم. امام فرمود: به خدا سوگند! فرماندهان شما از اين برنامه منفعت نمى‌برند و شما در دنيا بر خود زحمت مى‌نهيد و در آخرت به آن شقاوت مى‌يابيد و چه زيان دارد مشقت و زحمتى كه بعد از آن عقاب باشد و چه سودبخش است راحتى و گشايشى كه با آن امان از آتش باشد.[1]

يعنى انجام اين تكلّفات و برنامه‌هاى تملّق‌آميز، هم زحمت و تكلّف است و هم موجب عقاب خداست؛ چون همان طور كه فرماندهان

 

نبايد از مردم تملّق و توقّع انجام اين برنامه را داشته باشند و اگر اراده علوّ و برترى داشته باشند و مقام خود را وسيله تحميل خود بر مردم قرار دهند، از ثواب خدا محروم و مستحق آتش خواهند شد، افراد هم نبايد با عمليات تملق‌آميز و برنامه‌هاى غرورانگيز، باد در بينى آنها انداخته و آنها را به ترفّع و استضعاف ديگران تشويق و راه تكبر را براى آنها هموار كنند و از آن سو در ترك اين تكلّفات و برنامه‌ها، راحتى و آزادى و برابرى است و موجب امن از آتش هم مى‌باشد.

 

 

 

[1]. نهج‌البلاغه، حکمت 37 (ج4، ص10 ـ 11).

نويسنده: