وریز وجوهات
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ عَلَى أَشْرَفِ  الأنبِیَاءِ  و المُرسَلینَ  أَبِی الْقَاسِمِ مُحَمَّدٍ  و عَلَی آله الطَّیِّبِینَ سِیَّمَا  بَقیَّهِ...
جمعه: 3/آذر/1396 (الجمعة: 5/ربيع الأول/1439)

3. عظمت در زهد و بي‌اعتنايي به دنيا

در اين عظمت، پيامبر گرامي اسلام(صلّی الله علیه و آله و سلّم) نمونه و يگانه و سرآمد تمام زهّاد بود.

از نشانه‌هاي زهد آن حضرت اين بود كه در آن وقتي كه در اوج عظمت ظاهري و قدرت مادي قرار گرفته بود با دست خود نعلين خود را مي‌دوخت و لباس خود را وصله مي‌كرد و از تجمّلات دنيا پرهيز داشت و اگر زيوري از زيورهاي دنيا را در خانه مي‌ديد مي‌فرمود: «آن را از نظر من پنهان كنيد؛ مبادا كه به ديدنش مشغول شوم و به ياد دنيا افتم».[1]

بسيار اتفاق مي‌افتاد كه روزها و بلكه ماه مي‌گذشت و در خانه آن حضرت غذايي طبخ نمي‌شد و فقرا و مستمندان را بر خودش‌ و فاطمه عزيزش و حسن و حسينش مقدم مي‌داشت.

 

در آن عصر محروم‌ترين طبقات كه از هر جهت حالشان تأسف‌انگيز بود و مورد استضعاف بودند و تحميلات طاقت‌فرسا به آنها مي‌شد غلامان و بردگان بودند كه افتادگان اجتماع بودند. پيامبر عزيز اسلام(صلّی الله علیه و آله و سلّم) كه رسالت و دعوتش در جهت كمك به آنها و آزاد كردن آنها و حفظ حقوقشان قرار داشت و در قرآن مجيد درباره‌ آنها به‌طور مؤكّد سفارش شده و برنامه‌اي براي آزادي آنها مقرر شده است، در منظر خارجي و خوراك و پوشاك و نشست و برخاست مانند غلامان بود.[2] غذايش از غذاي غلامان خوردني‌تر و لذيذ‌تر نبود و لباسش از لباس آنها بهتر نبود و مانند آنها مي‌نشست. پول و درهم ذخيره نمي‌فرمود آن‌قدر روي حصير نشسته بود كه بر بدنش اثر گذاشته بود.

پيغمبران ديگر مانند عيسي بن مريم(علیه‌السلام) هم زاهد بودند. اما تفاوت عيسي مسيح(علیه‌السلام) با پيغمبر اسلام(صلّی الله علیه وآله و سلّم) اين است كه عيسي(علیه‌السلام) مال و مقامي در اختيار نداشت ولي پيغمبر اسلام(صلّی الله علیه و آله و سلّم) قبل از اينكه به رسالت مبعوث شود و در آغاز بعثت ثروت سرشار خديجه(علیهاالسلام) را در اختيار داشت و در سال‌هاي پايان عمر تمام شبه‌جزيره عربستان را؛ اما

 

همچنان زاهد و بي‌اعتنا به دنيا بود. به جوع و گرسنگي عادت داشت و روزه بسيار مي‌گرفت.

 

[1]. نهج‌البلاغه، خطبه 160 (ج2، ص59 – 60).

[2]. پيرامون تلاش جدّي و پيگير اسلام در جهت ارزش دادن به بردگان و آزادي هرچه بيشتر آنان مي‌توان به آيات ذيل مراجعه نمود: بقره، 177 ، 221؛ نساء، 25 ، 92؛ توبه، 60؛ نحل، 71؛ نور،32- 33؛ روم، 28؛ بلد، 12-13.

نويسنده: 
کليد واژه: