وریز وجوهات
به مناسبت ایام جانسوز اربعین حسینی (علیه السلام) و رحلت پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)، شهادت امام حسن مجتبی و شهادت امام رضا (علیهماالسلام)، مجلس عزاداری و سوگواری با حضور علماء، فضلا، هئات مذهبی و شیفتگان خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام...
جمعه: 3/آذر/1396 (الجمعة: 5/ربيع الأول/1439)

1. ايمان به خداي يگانه

 ايمان به خداي يكتاي يگانه و آمرزنده و خطابخش و بخشنده و مهربان و كارساز و پوزش‌پذير، خدايي كه از هرچيز به انسان نزديك‌تر

 

است و ارتباط با او در هر حال و در هر زمان و در هر مكان مستقيماً و بدون واسطه احدي آرام‌بخش روح و محكم‌ترين نقطه‌ اتّكا و اعتماد و عامل نشاط، اميدواري به آينده و خوش‌بيني و مانع از يأس و نااميدي و اضطراب و افسردگي و انتحار و خودكشي،  قوّت‌دهنده قلب و تنظيم‌دهنده كار غرائز و احساسات و عواطف است. نقش سازنده‌ ايمان به خدا  در ساختن شخصيت انسان و پرورش اراده و رهبري انديشه، مؤثرتر از نقش هر عالم سازنده و تربيتي ديگر است. ايمان در باطن انسان هم يك قوّه برانگيزنده و جهش‌‌بخش و تحرّك‌‌آور و موجد شوق و رغبت به كار و عمل و ترقّي و تكامل است و هم قوّه‌اي بازدارنده و كنترل‌كننده است كه او را از سوء استفاده از غرائز و افراط و تفريط باز مي‌دارد. تيرگي‌هايي كه در اثر عوامل مادّي و كار زياد و ضعف و بيماري و غصه و اندوه، دل انسان را تاريك مي‌سازد با ايمان و توجه به خدا برطرف مي‌شود و با ياد خدا دل را روشن مي‌كند.

ايمان به خدا به شخص، بينش و بصيرت مي‌دهد و زندگي را با هدف و نتيجه معرفي مي‌نمايد و از سرگرداني و تحيري كه يك نفر ملحد و خدانشناس دارد نجات مي‌دهد.

در قرآن مجيد آيات بسياري راجع به ايمان و مؤمنين و اوصاف و نشانه‌هاي مردان مؤمن و زنان مؤمنه نازل شده است كه بررسي و

 

دقت در معاني و مقاصد آنها شخص را به حقايقي ارزنده و عالي در اين موضوع آشنا مي‌سازد و قدر مسلّم اينكه بدون ظهور آثار ايمان در اعمال و رفتار و سلوك انسان و بدون تعهد و التزام به عمل به شرايط و لوازم ايمان نبايد انتظار داشت كه ايمانِ اسمي، كاري را اصلاح نمايد.[1]

 

[1]. پيرامون نشانه‌هاي ايمان به آيات ذيل مراجعه نمایيد: بقره، 121؛ مائده، 55، 57، 94؛ انعام، 118؛ اعراف، 157؛ انفال، 1- 4، 41؛ توبه، 16- 18، 44؛ يونس، 84؛ مؤمنون، 109؛ نور، 51 - 52؛ شعراء، 227؛ نمل، 81؛ سجده، 15؛ فصّلت، 8؛ شوري، 36؛ حجرات، 15؛ حديد، 28؛ مجادله، 4؛ تغابن، 13.

درباره لزوم و آثار همراهي ايمان و عمل، به آيات ذيل مي‌توان مراجعه کرد: بقره، 228؛ مائده، 69، 93؛ اعراف، 42؛ رعد، 29؛ کهف، 88، 107، 110؛ انبياء، 94؛ حج، 23؛ نور، 55؛ عنکبوت، 7، 58؛ روم، 15، 45؛ لقمان، 8؛ سجده، 19؛ سبأ، 37؛ ص، 24، 28؛ غافر، 40؛ فصّلت، 8؛ شوري، 22، 26؛ جاثيه، 21؛ محمد، 2، 12؛ تغابن، 9؛ طلاق، 11؛ بروج، 11؛ تين، 6؛ بيّنه، 7.

نويسنده: