رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
سه شنبه: 14/تير/1401 (الثلاثاء: 5/ذو الحجة/1443)

اما پاسخ:

اینكه فرمودید: غیبت امام(ع) به این صورت نیست كه در مكان مخصوصى منزل گزیده باشد و از آنجا بیرون نرود، سخنى حقّ

 

و صحیح است. آن حضرت نَه در رضوى و ذى‌طوى، و نه در سرداب غیبت، چنانچه بعضى از اهل‌سنّت به شیعه افترا بسته‌اند، پنهان نمى‌باشند و این سخن كه آن حضرت در سرداب غایب شده و از آنجا ظاهر مى‌شود و شیعه انتظار بیرون‌آمدن ایشان را از سرداب مى‌کشند، یكى از افتراهاى شاخ‌دار آشكار است.[1]

در موضوع رضوى و ذى‌طوى نیز مطلب به همین قرار است؛ یعنى این دو محل نیز جایگاه حضرت صاحب‌الزمان(ع) در طول زمان غیبت نمى‌باشد؛ نه شیعه امامیه این را گفته و حتى اهل‌سنّت هم به ایشان آن را نسبت نداده‌اند. بله! فقط در مورد محمّد حنفیه نقل شده، كه برخى از فِرَق كیسانیه،[2] كه قرن‌هاست منقرض شده و از بین رفته‌اند، این عقیده را داشته‌اند كه وى در كوه رضوى اقامت گزیده است.

این مطلب نیز كه آن حضرت در عصر غیبت، در مكان معیّنى قرار

 

ندارند؛ بلكه به هرجا و هر مكان بخواهند تشریف مى‌برند و وظایفى را كه دارند انجام مى‌دهند و این ما هستیم كه آن حضرت را نمى‌بینیم، صحیح است و در همین دعاى ندبه در این جمله:

«بِنَفْسِی أَنْتَ مِنْ مُغَیَّبٍ لَمْ یَخْلُ مِنَّا»؛[3]

«جانم به فدایت اى كه از چشم ما نهانى؛ ولى از اجتماع ما به دور نیستى».

به این معنا تصریح شده است، و از نهجالبلاغه[4] و اخبار و احادیث دیگر[5] نیز استفاده مى‌شود و در عبارت یكى از زیارات است:

«اَلسَّلَامُ عَلَى الْإِمَامِ الْغَائِبِ عَنِ الْأَبْصَارِ وَالْحَاضِرِ فِی الْأَمْصَارِ»؛[6]

«سلام بر آن امامى كه از چشم‌ها پنهان و حاضر در شهرها است».

 
[1]. در دو كتاب نوید امن و امان، ص 204 ، 206 و منتخبالاثر، ص371 - 373، تألیف نگارنده، این موضوع به‌طور مفصل بیان شده و بطلان این افترا آشكار گردیده است.
[2]. كیسانیه فِرق متعددى بوده اند: فرقه‌اى مى‌گفتند: محمّد حنفیه نمرده و غیبت كرده و جایش معلوم نیست. فرقه‌اى مى‌گفتند: در جبال رضوى مقیم شده و فرقه دیگر گفتند او از جهان رفته و فرزندش عبدالله ابوهاشم بعد از او قائم مقامش شد. بالجمله فرق و اختلافات زیاد داشتند و آنها كه گفتند در كوه رضوى است یك فرقه از كیسانیه بوده‌اند. رجوع شود به: نوبختی، فرق‌الشیعه، ص23 – 36؛ اسفراینی، التبصیر، ص26 - 30؛ یاقوت حموی، معجم‌البلدان، ج3، ص51.
.[3] مشهدی، المزار، ص581؛ ابن‌طاووس، اقبال‌الاعمال، ج1، ص510.
[4]. رجوع شود به: نهج‌البلاغه، خطبه 150 (ج2، ص35) كه ابتداى آن این است: «وَأَخَذُوا یَمِیناً وَشِمَالاً».
.[5] مشهدی، المزار، ص580 – 581؛ ابن‌طاووس، اقبال‌الاعمال، ج1، ص510.
[6]. مشهدی، المزار، ص107؛ مجلسی، بحار‌الانوار، ج99، ص193.
موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: