وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمين و الصلوة و السلام علي خير خلقه حبيب إله العالمين أبي‌القاسم محمّد و آله الطّاهرين سيّما بقية الله في الأرضين قال الله الحکيم: «لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ...
سه شنبه: 21/آذر/1396 (الثلاثاء: 23/ربيع الأول/1439)

 

1. علی(ع) امير غدير

عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ وَجَمَاعَةٍ مِنَ الصَّحَابَةِ: قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص):

«مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ، اَللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَعَادِ مَنْ عَادَاهُ».[1]

 

زيد بن ارقم و گروهي از صحابه روايت كرده‌اند كه رسول خدا(ص) فرمود:

«هركس كه من مولاي او هستم علي نيز مولاي اوست. خدايا ياران او را ياري و دشمنانش را دشمن بدار».

 

 

 

[1]. گروهي از ارباب صحاح اهل‌سنّت و مسانيد و جوامع روايي آنان به طرق بسيار و صحيح كه متجاوز از حدّ تواتر است نقل كرده‌اند: پيامبر اكرم(ص) به هنگام مراجعت از «حجة‌الوداع» در مكاني به نام «غدير خم» توقف كرده و خطبه‌اي ايراد كرد و مسلمانان را به چنگ‌ زدن به دو گوهر گران‌بها (يعني كتاب خدا و خاندان پيامبر) توصيه فرمود و افزود كه اين دو، هيچ‌گاه از يكديگر جدا نمي‌شوند تا در كنار حوض كوثر بر رسول خدا(ص) درآيند، آن‌گاه بازوي علي(ع) را گرفت و فرمود: «هر كس را كه من مولاي اويم علي نيز مولاي اوست... ». ر.ک: احمد بن حنبل، مسند، ج1، ص118 – 119؛ ج4، ص281؛ ابویعلی موصلی، مسند، ج1، ص429؛ ج11، ص307؛ طبرانی، المعجم‌الاوسط، ج2، ص24، 375، 369؛ همو، المعجم‌الصغیر، ج1، ص65؛ همو، المعجم‌الکبیر، ج4، ص17، 174؛ ج5، ص170 – 171 ، 192، 194 – 195؛ ابن‌عبدالبر، الاستیعاب، ج3، ص1099؛ هیثمی، مجمع‌الزوائد، ج9، ص103 – 109.

عقيدة نگارنده اين است كه: احاديث «غدير»، «ولايت»، «ثقلين»، «منزلت»، «ائمة اثناعشر»، «طير»، «كساء»، «مباهله»، و احاديث ديگر از اين قبيل تمامي از مشهورترين روايات با صحيح‌ترين اسناد، و طرق فراوان مي‌باشند كه جمعي از ياران رسول خدا(ص) به نقل آنها پرداخته‌اند و احدي قادر نيست در بين روايات، احاديثي را كه قابل سنجش با احاديث ياده‌شده از حيث اعتبار و تواتر و شهرت را بيابد مگر خيلي كم و ضبط كلية اسناد و الفاظ اين روايات فوق‌العاده دشوار است به نحوي كه براي آنها تك‌نگاري‌هايي در دست است و گاه برخي از آنها چند مجلّد را تشكيل مي‌دهد كه در اين دفتر فهرست و از باب تبرّك و تيمّن آنها را نقل مي‌كنيم.

 سپاس ويژة خداوندي است كه ما را از متمسّكين به ولايت اميرالمؤمنين و ائمه از فرزندانش تا امام عصر حضرت مهدي(عج) قرار داد.

نويسنده: