وریز وجوهات
جامعه منتظر، جامعه امیدوار (یادداشت از معظّم له) بایدها و نبایدهای منتظران (گفتاری از معظّم له) بامداد اميد (نوشتاری از معظّم له) روز رهایی (سروده معظّم له)         جامعه منتظر، جامعه اميدوار (یادداشتی...
پنجشنبه: 3/خرد/1397 (الخميس: 9/رمضان/1439)

آيا زيادبودن لقب‌هاي امام عصر ـ ارواحنا فداه ـ به‌خاطر زيادي ويژگي‌هاي ذاتي و روحي و جسمي اوست و يا اين امر ناشي از بزرگي كارهاي اصلاحي او مي‌باشد؟

پاسخ:

از روايات استفاده مي‌شود كه نام‌های مبارك امام دوازدهم (ع) عبارتند از: قائم، مهدي، غايب و حجّت. به‌علاوه در احاديث مختلف از آن حضرت با عناويني چون: حجة‌الله، خليفة‌الله و القائم هم ياد شده است و علّت زيادبودن لقب‌هاي آن حضرت همان دو جهتي است كه به آن اشاره شده است، البتّه در ميان اين القاب بعضي مشهورترند.

ممكن است اوضاع و احوال در يك زمان موجب توجه بيشتر مردم به يكي از اين لقب‌ها و يا صفات بشود و يا جنبه خاصّي از مسئله بيشتر مطرح گردد، در نتيجه سخنرانان و نويسندگان و يا شاعران آن لقب يا جنبه خاصّ را بيشتر مورد توجه قرار دهند، نظير اسماء‌الحسني خداوند متعال كه شرايط و احوال شخصي يا عمومي مردم موجب مي‌شود كه به

 

يكي از آن اسم‌ها مثلاً اسم «الشّافي» يا «السّلام» يا «الحافظ» يا «الرّازق» بيشتر توجه داشته باشند و خدا را با آن اسم بخوانند، امّا اين بدان معنا نيست كه سایر اسماء‌الحسني وجه تسميه ندارند.

بنابراين هريك از اسم‌ها و القاب امام‌زمان (ع) به يكي از اوصاف يا اعمال آن حضرت اشاره دارند و از اغلب آنها در رواياتي كه اصل مسئله امام دوازدهم و ظهورش را مطرح كرده‌اند ياد شده است، يعني آن حضرت حتّي سال‌ها قبل از آنكه خود و پدرشان متولّد شده باشند با اين نام‌ها و لقب‌ها مشهور بوده‌اند.

در اين جهت كه امام دوازدهم همان حضرت مهدي و حضرت مهدي همان امام دوازدهم است، عالمان بزرگ اهل‌سنّت با شيعه موافقت دارند و از همين رو افرادي مثل ابوداوود ـ مؤلّف كتاب سنن ـ اخبار امامان دوازده‌گانه را در كتاب «المهدي» روايت كرده است[1] كه در القاب آن حضرت، به موعود انبيا بودن و حَسَب و نَسَب او اشاره مي‌شود.

 

[1]. ابوداوود سجستاني، سنن، ج2، ص309 – 311.
نويسنده: 
کليد واژه: