وریز وجوهات
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ عَلَى أَشْرَفِ  الأنبِیَاءِ  و المُرسَلینَ  أَبِی الْقَاسِمِ مُحَمَّدٍ  و عَلَی آله الطَّیِّبِینَ سِیَّمَا  بَقیَّهِ...
جمعه: 3/آذر/1396 (الجمعة: 5/ربيع الأول/1439)

* شأن راوی حدیث اهل‌بیت(ع)

از اين جهت در اين روايت امام رضا(ع)، احيای امر خودشان را، يادگرفتن و تعلّم سخنان آن بزرگواران، و ياد‌دادن آنها به مردم مي‌دانند، و اين کاري است که حافظان احاديث شريفه، و روايت‌کنندگان سخنان اهل‌بيت(ع) آن را انجام مي‌دهند و اجر و فضيلت فراوان دارد تا آنجا که شأن و مقام يک نفر روايت‌کننده حديث از ائمّه(ع) افضل و بالاتر از شأن هزارها عابد مي‌شود.[1]

بر مبناي ايمان به اين حقايق و فضايل بوده است، که در گذشته، جلسات روايت حديث و نقل و استماع و ضبط آن در بين شيعه بسيار بوده است، و در قرن دوم و سوم، و چهارم

 

هجري، مثل شهر قم مرکز و مجمع محدّثين بسيار مي‌شود، و اصناف مختلف و صاحبان پيشه‌هاي گوناگون در اين حلقه‌هاي روايت حديث حاضر شده و با قرائت يا سماع احاديث از شيوخ، احاديث را به‌طور مسند فرا مي‌گرفتند.

همچنين در عصر امام صادق(ع) در مسجد کوفه چهارصد نفر حلقه‌ی نقل حديث از آن حضرت داشته، و همه «عن جعفر بن محمد الصادق(ع)» مي‌گفتند.

امّيد است نسل حاضر و حوزه‌هاي علميّه، در امر اهل‌بيت(ع)، و نشر و تبليغ مکتب انسان‌ساز آنان، مشمول اين دعای حضرت امام رضا(ع) باشند.

 

 

[1]. صفار، بصائر الدرجات، ص7 - 8؛ کلینی، الکافی، ج1، ص33؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج27، ص77 - 78.

موضوع: 
نويسنده: