وریز وجوهات
دعا و خواندن خدا به اسما و صفات جمال و جلال، یكی از اركان عبودیت و بندگی و توجّه به كمال و یكی از وسایل مهم ترقّی و سیر معنوی و سفر به عالم ملكوت و لاهوت است و فاصله‎ای بین خواندن بنده و پاسخ خدا نیست، ولی بنده باید خود را برای گرفتن جواب، آماده...
چهارشنبه: 22/ارد/1400 (الأربعاء: 30/رمضان/1442)

امام‌(علیه‌السلام) و بيداري انسان

امام‌(علیه‌السلام) براي حفظ دين خدا و نجات امّت، مصائب جانكاهي را از داغ جوانان و برادران، اسارت بانوان و شهادت اصحاب، پذيرا شد و ميان آخرت، دنيا، خدا، خلق، عزّت و ذلّت و در نهايت ميان بهشت و دوزخ و بين شهادت خود و همة بستگان عزيز اسارت اهل‌بيت و بيعت و تسليم، مخيّر شد و با آن تصميم قاطع و عزم راسخ و غير قابل بازگشت، خدا، قرآن، اسلام و حمايت از حقوق جامعه و شهادت خود و همة آن مصيباتي را كه هركدامش براي اينكه تهمتن‌ترين افراد را به تسليم وادار كند، اختيار فرمود و صداي بلند و رساي او:

«أَلَا إِنَّ الدَّعِيَّ ابْنَ الدَّعِيِّ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ وَهَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ يَأْبَی اللّٰهُ لَنَا ذَلِكَ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤمِنُونَ وَحُجُورٌ طَابَتْ وَطَهُرَتْ وَأُنـُوفٌ

 

حَمِيَّةٌ وَنُفُوسٌ أَبِيَّـةٌ مِنْ أَنْ نُؤْثِرَ طَاعَةَ اللِّئَامِ عَلَی مَصَارِعِ الْكِرَامِ».[1]

عالم به خواب خفتة اسلام را بيدار كرد.

 

[1]. ابن‌طاووس، اللهوف، ص59. «آگاه باشيد كه اين فرومايه (ابن‌زياد) و فرزند فرومايه، مرا در بين دو راهي شمشير (شهادت) و ذلّت (زندگي) قرار داده است و هيهات! كه ما به زير بار ذلّت برويم؛ زيرا خدا و رسولش و مومنان از اينكه ما پذيراي ذلّت باشيم، ابا دارد و دامن‌هاي پاك مادران ما و مغزهاي با‌غيرت و نفوس باشرافت پدران ما اجازه نمی‌دهند كه اطاعت افراد لئيم و پست را بر کشته‌شدن مردان بافضيلت، مقدّم بداريم».

موضوع: 
نويسنده: