وریز وجوهات
الا باد صبا اى پيك عشّاق پيامى بر از اين مهجور مشتاق به سوى خطّه قدس خراسان به طور پور موسى قطب امكان به سوى مقصد پاكان و خاصان به سوى قبله‌ ي ارباب عرفان به سوى كعبه‌ ي اصحاب حاجات به دار معجزات و خرق عادات مكان علم و توحيد و فضيلت مقرّ...
يكشنبه: 2/آبا/1400 (الأحد: 17/ربيع الأول/1443)

بنابه نقل مفيد در روز دوازدهم ماه مبارک رمضان، پيامبر اكرم (ص) بين اصحاب، عقد اخوّت قرار داد و بين خود و علي علیهما‌السلام نيز پيوند برادري برقرار كرد.[1]

موضوعي كه در اين صحنه مودّت‌ساز و محبّت‌آفرين، جالب و بااهميّت بود، انتخاب حضرت علي (ع) توسّط پيامبر (ص) به برادري خود بود.

پيامبر (ص) همه را باهم برادر كرد و به گفته بسياري از مورّخان و محدّثان، افرادي را كه هم‌طراز و هم‌رتبه بودند، برادر قرار داد.

بر‌اين‌اساس، براي خود نيز بايد برادري انتخاب مي‌كرد. به راستي آن ‌كس كه لايق و شايسته اين مكرمت باشد، كيست؟ و آن ‌كس كه بتواند، قرين و هم‌طراز پيامبر (ص) باشد (جز در مقام نبوّت) چه شخصيّتي است؟

اين انتخاب، يك انتخاب ساده نبود. يقيناً پيامبر (ص) كسي را براي خود انتخاب مي‌كرد كه از هر جهت شايسته باشد. برادري كه همفكر و هماهنگ و هم‌زبان با او باشد؛ و نسبت به جان و مال و هرچه دارد فداكار باشد و بتواند حقّ برادري رسول خدا (ص) را ادا كند. آري، به غير از علي (ع)، كسي لايق چنين مقامي نبود كه پيامبر (ص) در حقّش فرمود: «أنْتَ مِنّي بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسٰى إلاّ اَنَّهُ لا نَبِيَّ بَعْدِي».[2]

 
[1]. مفید، مسارالشیعه،‌ ص23.
[2]. احمد بن حنبل، مسند، ج1، ص177، 182، 184؛ برقی، المحاسن، ج1،‌ ص159؛ کلینی، الکافی، ج8، ص107؛ مفید، الارشاد، ج1، ص8، 156.
موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: