رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
جمعه: 15/مهر/1401 (الجمعة: 11/ربيع الأول/1444)

* عظمت بی‌اندازه کلمه «لا إله إلا الله»

امّا از لحاظ متن و مضمون و معنی، مشتمل بر کلمه توحید و شأن و جلالت قدر و آثار و برکات آن است؛ کلمه‌ای که دعوت رسول اعظم خدا، رسول توحید و یکتاپرستی از آن شروع، و بر آن استمرار و ادامه یافت.

کلمه‌ای که سعادت دنیا و آخرت بشر، و عزّت و کرامت او در گرو آن، و ایمان به معنی و التزام به عمل به آن است.

کلمه‌ای با اشتمال بر یک معنای سلبی و منفی، و یک معنای جلیل ایجابی و ثبوتی؛ مشتمل بر طرد شرک و مبانی تمام عقاید خرافی و گمراهی‌های اعتقادی و اخلاق رذیله، و متضمّن توحید و اساس عقاید سلیمه، و تمام هدایت‌های انبیا و و اصول اخلاق عالیه و فضایل کامله.

 

کلمه توحید، کلمه‌ای که همه نژادها و همه اصناف، و اهالی همه کشورها و شهرها و روستاها را برابر و مساوی نموده، و امتیازات و افتخارات موهوم را، لغو و بی‌اثر و بی‌اعتبار کرده است.

کلمه توحید و عقیده به توحید، یعنی عقیده به اینکه خدا، خالق آسمان‌ها و زمین، و آفریننده تمام ممکنات بزرگ و هزارها و بیشتر، بزرگ‌تر از آفتاب و بزرگ‌تر از آن، و کوچک و کوچک و هزاران مرتبه کوچک‌تر از ذرّه، و روزی‌دهنده همه، واحد، و یکتا و بی‌همتا و بی‌شبیه و نظیر، و بی‌شریک و یار و وزیر است.

توحید، یعنی عقیده‌ای که امروز در بین ادیان رایجه به قول پروفسور گوستاولوبون: «تاج افتخاری است که تنها بر سر دین اسلام است».[1]

این کلمه توحید «لَا إلهَ إلّا الله»، کلمه اسلام، کلمه خدا، کلمه عالم امکان، کلمه بحر و برّ و زمین و آسمان و درخت و گیاه و فرشته و انسان و حیوان، و صدای هر جماد و نبات و قطرات آب دریاها و باران‌ها و اتم‌ها و همه و همه است:

﴿وَإِنْ مِنْ شَیْءٍ إِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلَكِنْ لَا تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ﴾.[2]

اگر در آن مشهد عظیم که در نیشابور برپا شد، کلامی بلیغ‌تر و

 

سخنی رساتر و حدیثی پرفائده‌تر و جامع‌تر از این حدیث بود، امام× آن را می‌فرمود.

امام× هم توحید و یکتاشناسی و یکتاپرستی را به مردم درس داد، و هم آنها را به آنچه بِدان توحید، اکمال و اتمام و مبیّن و تفسیر تعریف می‌شود، یعنی ولایت خودش و سایر ائمّه طاهرین^ هدایت فرمود.

 

[1]. لوبون، تمدّن اسلام و عرب، ص‌ 143.

[2]. «هیچ چیزی نیست مگر آنکه تسبیح خداوند می‌کند، اما شما تسبیح آنها را درک نمی‌کنید». اسراء، 44.

نويسنده: