وریز وجوهات
مشهد مقدس همزمان با سالروز شهادت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه‌السلام، سراسر اندوه و اشک بود.   هیئات و دسته‌های بزرگ عزاداری و جمعیت چند هزار نفری دوستداران و شیعیان امیرالمومنین علی علیه‌السلام با چشمانی اشکبار و قلوبی...
دوشنبه: 28/خرد/1397 (الاثنين: 4/شوال/1439)

پند بي‌رنجش

روزي از روزها در ايّام كودكي، امام به‌همراه برادرش امام حسين‌‌(علیه‌السلام) پيرمردي را ديدند كه وضو را به ‌درستي و صحّت به‌جا نمي‌آورد.

محبّت به مردم، و هدايت بشر، آن دو بزرگوار را مانع شد كه پيرمرد را به آن‌حال بگذارند. بنابراين به آرامي و احترام فرمودند:

 

« أَيُّهَا الشَيْخُ کُنْ حَکَماً بَینَنا يَتَوَضَّأُ کُلُّ واحِدٍ مِنّا فَتَوَضَّئا ثُمَّ قالا أیُّنا یُحسِنُ؟».

«ای پیرمرد بين ما داور باش؛ ما هر دو پيش تو وضو مي‌گيريم، ببين وضوی کدام يک نيكوتر است؟».

سپس هر‌يك وضو گرفتند. پيرمرد، به‌دقّت، به وضو گرفتن آن دو عزيز پيغمبر‌(ص) توجّه كرد؛ و بدون آنكه ناراحت شود، به كوتاهي و تقصير خود پي برد.

فَقالَ لَهُما: کِلاکِما تُحْسِنانِ الْوُضُوءَ، وَ لکِنْ هذَا الشَّيْخُ الْجاهِلُ هُوَ الَّذي لَم یَکُن يُحْسِنُ وَ قَدْ تَعَلَّمَ الآنَ مِنْکُما وَ تابَ عَلي يَدَيْكُما؛[1]

و به آنها گفت: شما هر دو (اي آقايانِ من)، نيکو وضو مي‌سازيد، و لکن اين پير جاهل (اشاره به خودش نمود) است که وضو گرفتن را بلد نیست و هم‌اکنون از شما آموخت، و به‌دست شما توبه کرد.

 

[1] ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص168؛ بحرانی اصفهانی، عوالم‌العلوم‌، ص100؛ مجلسی، بحارالانوار، ج43، ص319؛ ر.ک: ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص268.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: