وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحيم قال الله تعالي: ﴿يَا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ﴾ حضرت صادق، امام راستین پیشوا و مقتدای اهل دین کرد احیا، شرع جدش مصطفی داد رونق، رسم و آئین ولا مکتب فقه و فضیلت باز کرد...
جمعه: 29/تير/1397 (الجمعة: 7/ذو القعدة/1439)

سخاوت امام‌(علیه‌السلام)

كرم و سخاوت حضرت مجتبي‌(علیه‌السلام) نيز امر عجيبي است. سخاوت حقيقي كه بذل خير به داعي خير، و بذل احسان به داعيِ احسان باشد، از صفات ممتاز و از جمله خصايصي است كه خدا آن را دوست مي‌دارد.

چنان‌كه از پيامبر‌(ص)  روايت شده است: «دو خُلق است كه خدا آن دو را دوست مي‌دارد؛ حسن خلق و سخاوت».[1] و امام حسن مجتبي‌‌(علیه‌السلام) اين

 

صفات عالي را در روشن‌ترين مظاهر و بلندترين مفاهيم و معاني‌اش دارا بود؛ تاحدّي‌كه آن حضرت را «كريم اهل‌البيت» لقب دادند.

صفت سخاوت، صفتي بود كه امام حسن‌‌(علیه‌السلام) به‌علّت جود و سخا و كرم و كمك به ضعفا و احسان به امّت و انفاق اموال بر فقير و غني، بدان معروف و مشهور شده بودند.

امام‌‌‌(علیه‌السلام) ، براي مال دنيا ارزشي قايل نمي‌شد و اهميّتي به آن نمي‌داد؛ مگر آنكه به‌وسيله آن، گرسنه‌اي را سير كند و برهنه‌اي را بپوشاند و به كمك مصيبت زده‌اي بشتابد؛ يا قرض مقروضي را بپردازد.

سخاوت، عنصري از عناصر ذاتي و جزئي از اجزاي وجود امام‌‌(علیه‌السلام) بود. با آنكه سيل نيازمندان و انبوه انسان‌هاي محتاج، بر در خانه امام‌‌(علیه‌السلام) ازدحام مي‌كردند، باران سخاي آن حضرت بر همه مي‌باريد و هيچ سايلي را از درِ خانة كرمش، رد نمي‌كرد.[2]

از آن حضرت سؤال شد: چگونه است كه نمي‌بينم سائلي را رد نمايي؟

امام‌‌‌(علیه‌السلام) پاسخ داد: «من خود سائل درگاه خدا هستم؛ شرم مي‌كنم كه خود سائل باشم و سائلي را رد كنم».[3]

 

 

[1]. نراقي، جامع‌السعادات، ج2، ص88.

[2]. ابوعلم، اهل‌البيت‌‌(علیهم‌السلام) ، ص289 ـ 290.

[3]. مرعشي نجفي، شرح احقاق‌الحق، ج11، ص151؛ ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص290.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: