وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین و الصّلوة و السّلام علی سیّد الأنبیاء و المرسلین أبی القاسم المصطفی محمّد و آله الطیبین الطاهرین سیّما بقیة الله فی الأرضین عجّل الله تعالی فرجه الشریف. عَنْ أَبِي عَبْدِ الله عليه‌السلام قَالَ: «...
جمعه: 23/آذر/1397 (الجمعة: 5/ربيع الثاني/1440)

ترس از عذاب الهي

امام حسن‌‌(علیه‌السلام) عابدترين مردم عصر خود، و زاهدترين و فاضل‌ترين ايشان بود.[1]

 

هنگامي‌كه قصد حج مي‌كرد با پاي پياده و چه‌بسا با پاي برهنه عزيمت مي‌فرمود. وقتي وضو مي‌گرفت بدنش به لرزه مي‌افتاد، و رنگش زرد مي‌شد،[2] و در هيچ‌حال، ذكر خدا را ترك نمي‌كرد. پارسا و بردبار و بافضل بود و از خدا خوف داشت.[3]

روايت شده مردي مناجات و گريه آن حضرت را شنيد؛ عرض كرد: آيا از عذاب خدا مي‌ترسي درحالي‌كه وسايل نجات در نزد توست؟ پسر پيغمبري، و از شفاعت او برخوردار هستي و رحمت خدا هم [عامّ است و] به هر چيزي احاطه دارد.

امام‌‌‌(علیه‌السلام) فرمود: امّا اينكه من پسر رسول خدا‌‌(ص) هستم، خدا مي‌فرمايد:

﴿فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ﴾؛[4]

«آن‌هنگام که در صورِ اِسرافيل دميده شود، بين آنها قرابتي باقي نماند».

و امّا شفاعت او؛ پس خدا مي‌فرمايد:

﴿مَنْ ذَاالَّذي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّ بِإِذْنِهِ﴾؛[5]

«چه کسي جز به اجازة خدا شفاعت مي‌کند».

و امّا رحمت خدا كه هرچيز را فرا گرفته است؛ پس خدا مي‌فرمايد:

﴿فَسَأَكْتُبُها لِلَّذينَ يَتَّقُون﴾؛[6]

«پس رحمت خويش را به‌زودي براي پرهيزکاران قرار مي‌دهيم».

حضرت سپس فرمود:

«فَکَيْفَ الْأَمانُ يا أخَا الْعَرَبِ».[7]

«پس چگونه مي‌توان خلاصي يافت، ای برادر عرب»

 

[1]. صدوق، الامالي، ص244؛ شرف‌الدين موسوي، صلح‌الحسن‌‌(علیه‌السلام) ، ص27.

[2]. ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص180؛ بحرانی اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص130، 132.

[3]. ابوعلم، اهل‌البيت‌ ‌(علیهم‌السلام) ، ص268.

[4]. مؤمنون، 101.

[5]. بقره، 255.

[6]. اعراف، 156.

[7]. ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص269.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: