وریز وجوهات
در پی واقعه تاسف بار سیل در سیستان و بلوچستان،  مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی صافی گلپایگانی دام ظله الوارف، ضمن اظهار همدردی با حادثه دیدگان عزیز و ارسال هیئتی جهت حضور در مناطق سیل‌زده جهت بررسی وضعیت و کمک‌رسانی به مردم شریف این ‌منطقه،...
چهارشنبه: 9/بهم/1398 (الأربعاء: 3/جمادى الآخر/1441)

محبّت، پاسخ جسارت

مردي شامي ـ ازجمله كساني كه معاويه، آنان را به دشمني با خاندان نبّوت تربيت كرده بود ـ تا آن حضرت را ديد، آنچه خواست و توانست به امام‌‌(علیه‌السلام) جسارت كرد و دشنام داد. امام‌‌(علیه‌السلام) ساكت و خاموش بود، و هيچ پاسخي به او نداد تا از ناسزاگويي بازبماند. امام‌‌(علیه‌السلام) ، با كلامي لطف‌آميز و مهرآگين و تبسّم‌هاي پر از بشارت و مرحمت به او فرمود: «گمان مي‌كنم غريب باشي؟ اگر از ما چيزي درخواست كني به تو عطا مي‌كنيم و اگر از ما راهنمايي بخواهي، تو را هدايت مي‌نماييم و اگر چيزي بر عهده‌ات باشد، ما آن را عهده‌دار مي‌شويم و اگر گرسنه‌اي، به تو طعام مي‌دهيم و اگر نيازمندي بي‌نيازت مي‌سازيم و اگر گريخته‌اي، به تو پناه مي‌دهيم».

حضرت آن‌چنان با مرد شامي لطف و مهرباني كرد كه دشمني و بدي از روح او زايل گشت و مرد شامي ازخودبي‌خود شد، و ياراي پاسخ و عرض ادب نداشت و ازاين‌رو شرمنده و متحيّر ماند كه چگونه از امام‌‌(علیه‌السلام) عذرخواهي كند و گناهي را كه مرتكب شده، از بين ببرد. ناچار تمام عذرخواهي‌ها و عرض‌ادب‌هاي خود را با اين جمله پرمعناي قرآني خلاصه كرد و گفت:

 

﴿أَللهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ﴾؛[1]

«خداوند بهتر مي‌داند که رسالتش را در کجا (در چه کسي) قرار دهد»

 

[1]. انعام، 124؛ ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص184؛ بحرانی اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص121 ـ 122؛ ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص‌286.

موضوع: 
نويسنده: