وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم با عرض سلام و ادب و احترام خدمت بزرگواران علماي اعلام، اساتيد و فضلاء و طلاب عزيزي که در نشست علمی«مسائل مستحدثه و حوزه علمیه؛ چالش ها و رویکردها» که در جوار آستان ملک پاسبان عالم آل محمّد حضرت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام...
جمعه: 27/مهر/1397 (الجمعة: 8/صفر/1440)

حلم امام‌‌(علیه‌السلام)

امام حسن‌‌(علیه‌السلام) به تمام معنا انساني واقعي و نمونه كامل خلق نيكوي پيغمبر‌(ص) بود. غضب، او را به هيجان نمي‌آورد و امور شخصي ناخوشايند، او را تكان نمي‌داد. تحت‌تأثير خشم، كاري انجام نمي‌داد و عمل آن حضرت همواره تداعي‌گر اين آيات شريفه بود كه:

﴿وَ الْكاظِمينَ الْغَيْظَ وَالْعافينَ عَنِ النّاسِ وَاللهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ﴾؛[1]

«و فروبرندگان خشم و درگذرندگان از مردم هستند خداوند نيکوکاران را دوست دارد».

﴿وَلا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلاَالسَيِّئَةُ، إِدْفَعْ بِالَّتي هِي أَحْسَنُ﴾؛[2]

 

«نيکي و بدي مساوي نيستند، تو بدي را به روشي که نيکوتر است برطرف نما».

آن حضرت، هرچه از دشمنانش مي‌ديد، با صبر و گذشت و عفو، پاسخ مي‌داد؛ تا آنجاكه ـ مروان حكم ـ يكي از خبيث‌ترين دشمنان اهل‌بيت‌ ‌(علیهم‌السلام)  حلم و بردباري آن حضرت را به كوه تشبيه كرده بود.[3]

او مانند جدّش، در حلم و گذشت و عفو، نمونه جهانيان بود. تاريخ، از اخلاق او نوادري را حفظ كرده است و بر اين دلالت دارد كه او در طليعه اخلاقيّين و بنيان‌گذاران ادب و اخلاق، در جهان اسلام قرار دارد.[4]

 

[1]. آل عمران، 134.

[2]. فصلّت، 34.

[3]. ابوالفرج اصفهاني، مقاتل‌الطالبيين، ص49؛ ابن ابي‌الحديد، شرح نهج‌البلاغه، ج16، ص13، 51؛ ذهبي، سير اعلام‌النبلاء، ج3، ص276؛ مجلسي، بحارالانوار، ج44، ص145.

[4]. ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص286 ـ 287.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: