وریز وجوهات
دسته بزرگ عزای فاطمی علیهاالسلام السّلام علیک أیّتها الصّدیقة ‌الشّهیدة به‌مناسبت ایّام شهادت مظلومانه حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا سلام الله علیها، مراسم عزاداری با حضور علماء، فضلا، هیئات مذهبی و شیفتگان خاندان عصمت و طهارت علیهم‌السلام در دفتر...
شنبه: 5/اسف/1396 (السبت: 8/جمادى الآخر/1439)

زهد امام‌‌(علیه‌السلام)

زهد امام مجتبی‌‌(علیه‌السلام) به‌ حدّي بود كه تمام اسباب حب و دلگرمي به امور دنيوي و نعم آن را ترك فرمود و به خانة آخرت و منزلگاه

 

پرهيزكاران اقبال و توجّه داشت و چنان بود كه خود فرمود:

«مَنْ عَرَفَ اللهَ أَحَبَّهُ، وَمَنْ عَرَفَ الدُّنْيا زَهَّدَ فيها، وَالْمُؤْمِنُ لايَلْهُو حَتّي يَغْفُلَ وَإِذا تَفَكَّرَ حَزَنَ»؛[1]

«هرکس خدا را بشناسد، او را دوست خواهد داشت و هرکس دنيا را شناخت، به آن بي‌ميل و رغبت خواهد شد و مؤمن، لهو و لعب نمی‌کند تا [از قيامت] غافل شود و چنان‌که تفکر کند، غمگين مي‌شود».

امام‌‌‌(علیه‌السلام) خدا را می‌شناخت لذا او را دوست می‌داشت، دنيا را می‌شناخت ازاين‌رو به آن بی‌رغبت گشت. لهو و غفلت نداشت، و هرگاه تفکر می‌کرد اندوهناک می‌گرديد.

آن حضرت هرگاه، مرگ و جايگاه انسان را در ذهن خويش تداعي مي‌كرد، ناخودآگاه مي‌گريست و نيز وقتي‌كه بَعث و نشور و گذشتن از صراط را به ‌خاطر مي‌آورد، گريه مي‌كرد. و زماني‌كه عَرْضِ بر خدا را در موقف حساب متذكّر مي‌شد، در ميان ناله و صيحه‌اي كه داشت، بي‌هوش مي‌شد.[2]

 


[1]. ابن ابی‌الدنيا، الهم و الحزن، ص70؛ ابوعلم، اهل‌البيت‌‌ ‌(علیهم‌السلام) ، ص 296.

[2]. ابوعلم، اهل‌البيت‌‌(علیهم‌السلام) ، ص296.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: