وریز وجوهات
السَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ؛ وَ عَلَى الاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَئِکَ مجلس روضه و عزای سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام. دهه ی اول محرم، آقایان. صبح ها از ساعت ۷:۱۵ الی ۸:۳۰ و شبها بعد از نماز مغرب...
دوشنبه: 2/مهر/1397 (الاثنين: 13/محرم/1440)

زهد امام‌‌(علیه‌السلام)

زهد امام مجتبی‌‌(علیه‌السلام) به‌ حدّي بود كه تمام اسباب حب و دلگرمي به امور دنيوي و نعم آن را ترك فرمود و به خانة آخرت و منزلگاه

 

پرهيزكاران اقبال و توجّه داشت و چنان بود كه خود فرمود:

«مَنْ عَرَفَ اللهَ أَحَبَّهُ، وَمَنْ عَرَفَ الدُّنْيا زَهَّدَ فيها، وَالْمُؤْمِنُ لايَلْهُو حَتّي يَغْفُلَ وَإِذا تَفَكَّرَ حَزَنَ»؛[1]

«هرکس خدا را بشناسد، او را دوست خواهد داشت و هرکس دنيا را شناخت، به آن بي‌ميل و رغبت خواهد شد و مؤمن، لهو و لعب نمی‌کند تا [از قيامت] غافل شود و چنان‌که تفکر کند، غمگين مي‌شود».

امام‌‌‌(علیه‌السلام) خدا را می‌شناخت لذا او را دوست می‌داشت، دنيا را می‌شناخت ازاين‌رو به آن بی‌رغبت گشت. لهو و غفلت نداشت، و هرگاه تفکر می‌کرد اندوهناک می‌گرديد.

آن حضرت هرگاه، مرگ و جايگاه انسان را در ذهن خويش تداعي مي‌كرد، ناخودآگاه مي‌گريست و نيز وقتي‌كه بَعث و نشور و گذشتن از صراط را به ‌خاطر مي‌آورد، گريه مي‌كرد. و زماني‌كه عَرْضِ بر خدا را در موقف حساب متذكّر مي‌شد، در ميان ناله و صيحه‌اي كه داشت، بي‌هوش مي‌شد.[2]

 


[1]. ابن ابی‌الدنيا، الهم و الحزن، ص70؛ ابوعلم، اهل‌البيت‌‌ ‌(علیهم‌السلام) ، ص 296.

[2]. ابوعلم، اهل‌البيت‌‌(علیهم‌السلام) ، ص296.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: