وریز وجوهات
جامعه منتظر، جامعه امیدوار (یادداشت از معظّم له) بایدها و نبایدهای منتظران (گفتاری از معظّم له) بامداد اميد (نوشتاری از معظّم له) روز رهایی (سروده معظّم له)         جامعه منتظر، جامعه اميدوار (یادداشتی...
دوشنبه: 31/ارد/1397 (الاثنين: 6/رمضان/1439)

جلالت امام‌‌(علیه‌السلام)

از محمّد بن اسحاق روايت شده است: هيچ ‌شخصي پس از پيغمبر‌(ص) در شرف، به مقامي كه حسن بن علي‌(علیهما السلام) نايل شد، نرسيده است. براي ايشان فرشي بر در خانه‌اش گسترده مي‌شد. وقتي از خانه بيرون

 

مي‌آمد و بر آن فرش مي‌نشست، مردم مي‌آمدند و مي‌ايستادند، و به‌واسطه عظمت و جلالتي كه آن حضرت داشت، كسي از آنجا نمي‌رفت؛ تا آنجاكه آن حضرت مي‌ديد كه راه بسته شده؛ برمي‌خاست، و به درون خانه مي‌رفت. راوي مي‌گويد: ديدم كه امام در راه مكّه از مركبش پياده شد و همه خلق خدا از مركب‌هاي خود فرود آمدند، و پياده رفتند. حتّي ديدم كه «سعد وقّاص» پياده شد و در كنار آن حضرت پياده به راه رفتن خود ادامه داد.[1]

 

[1]. طبرسی، اعلام‌الوری، ج1، ص412 ـ 413؛ ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص174؛ بحرانی اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص135؛ ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص270.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: