وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین و الصّلوة و السّلام علی سیّد الأنبیاء و المرسلین أبی القاسم المصطفی محمّد و آله الطیبین الطاهرین سیّما بقیة الله فی الأرضین عجّل الله تعالی فرجه الشریف. عَنْ أَبِي عَبْدِ الله عليه‌السلام قَالَ: «...
جمعه: 23/آذر/1397 (الجمعة: 5/ربيع الثاني/1440)

بخشش، پيش از ابراز نياز

فردي اعرابي و نيازمند به محضر مبارك امام‌‌(علیه‌السلام) شرفياب شد. امام‌‌(علیه‌السلام) دستور دادند كه آنچه در خزانه است به او عطا كنند. بيست‌هزار درهم در خزانه بود؛ به او بخشيدند. اعرابي گفت: مولاي من! چرا فرصت ندادي تا حاجتم را بگويم و مدح و سپاسم را تقديم كنم.

امام‌‌(علیه‌السلام) فرمود:

«نَحْنُ اُناسٌ نَوالُنا خُضَلٌ
تَجُودُ قَبْلَ السُّؤالِ أَنْفُسُنا
لَوْ عَلِمَ الْبَحْرُ فَضْلَ نائِلِنا

 

 

يَرْتَعُ فيهِ الرَّجاءُ وَالْأَمَلُ
خَوْفاً مِنْ ماءِ وَجْهِ مَنْ يَسِلُ
لَفاضَ مِنْ بَعْدِ فَيْضِهِ خَجَلُ
»[1]
 

 

 

«ما مردمي هستيم كه بخشش ما بسيار است؛ كه در آن اميد و آرزو می‌چرد. قبل از اينكه از ما بخواهند، عطا مي‌كنيم كه مبادا آبروي سؤال‌كننده بريزد. اگر دريا از آنچه به ديگران مي‌بخشيم، مطّلع شود، از عطاي خود شرمنده مي‌گردد».

 

[1]. ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص182؛ مجلسی، بحارالانوار، ج43، ص341.

موضوع: 
نويسنده: