وریز وجوهات
عید میلاد امام عسکری است آن که شمس آسمانِ سروری است   آن‌که بعد از حضرت هادی به حق متکی بر متّکای رهبری است   نام نیکویش حَسن، خُلقش حَسن پای تا سر حُسن و نیکو منظری است   الامام بن الامام بن الامام السریّ بن...
يكشنبه: 7/آذر/1400 (الأحد: 22/ربيع الثاني/1443)

محبّت، پاسخ جسارت

مردي شامي ـ ازجمله كساني كه معاويه، آنان را به دشمني با خاندان نبّوت تربيت كرده بود ـ تا آن حضرت را ديد، آنچه خواست و توانست به امام‌‌(علیه‌السلام) جسارت كرد و دشنام داد. امام‌‌(علیه‌السلام) ساكت و خاموش بود، و هيچ پاسخي به او نداد تا از ناسزاگويي بازبماند. امام‌‌(علیه‌السلام) ، با كلامي لطف‌آميز و مهرآگين و تبسّم‌هاي پر از بشارت و مرحمت به او فرمود: «گمان مي‌كنم غريب باشي؟ اگر از ما چيزي درخواست كني به تو عطا مي‌كنيم و اگر از ما راهنمايي بخواهي، تو را هدايت مي‌نماييم و اگر چيزي بر عهده‌ات باشد، ما آن را عهده‌دار مي‌شويم و اگر گرسنه‌اي، به تو طعام مي‌دهيم و اگر نيازمندي بي‌نيازت مي‌سازيم و اگر گريخته‌اي، به تو پناه مي‌دهيم».

حضرت آن‌چنان با مرد شامي لطف و مهرباني كرد كه دشمني و بدي از روح او زايل گشت و مرد شامي ازخودبي‌خود شد، و ياراي پاسخ و عرض ادب نداشت و ازاين‌رو شرمنده و متحيّر ماند كه چگونه از امام‌‌(علیه‌السلام) عذرخواهي كند و گناهي را كه مرتكب شده، از بين ببرد. ناچار تمام عذرخواهي‌ها و عرض‌ادب‌هاي خود را با اين جمله پرمعناي قرآني خلاصه كرد و گفت:

 

﴿أَللهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ﴾؛[1]

«خداوند بهتر مي‌داند که رسالتش را در کجا (در چه کسي) قرار دهد»

 

[1]. انعام، 124؛ ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص184؛ بحرانی اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص121 ـ 122؛ ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص‌286.

موضوع: 
نويسنده: