رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
پنجشنبه: 14/مهر/1401 (الخميس: 10/ربيع الأول/1444)

سخاوت امام‌(علیه‌السلام)

كرم و سخاوت حضرت مجتبی‌(علیه‌السلام) نیز امر عجیبی است. سخاوت حقیقی كه بذل خیر به داعی خیر، و بذل احسان به داعیِ احسان باشد، از صفات ممتاز و از جمله خصایصی است كه خدا آن را دوست می‌دارد.

چنان‌كه از پیامبر‌(ص)  روایت شده است: «دو خُلق است كه خدا آن دو را دوست می‌دارد؛ حسن خلق و سخاوت».[1] و امام حسن مجتبی‌‌(علیه‌السلام) این

 

صفات عالی را در روشن‌ترین مظاهر و بلندترین مفاهیم و معانی‌اش دارا بود؛ تاحدّی‌كه آن حضرت را «كریم اهل‌البیت» لقب دادند.

صفت سخاوت، صفتی بود كه امام حسن‌‌(علیه‌السلام) به‌علّت جود و سخا و كرم و كمك به ضعفا و احسان به امّت و انفاق اموال بر فقیر و غنی، بدان معروف و مشهور شده بودند.

امام‌‌‌(علیه‌السلام) ، برای مال دنیا ارزشی قایل نمی‌شد و اهمیّتی به آن نمی‌داد؛ مگر آنكه به‌وسیله آن، گرسنه‌ای را سیر كند و برهنه‌ای را بپوشاند و به كمك مصیبت زده‌ای بشتابد؛ یا قرض مقروضی را بپردازد.

سخاوت، عنصری از عناصر ذاتی و جزئی از اجزای وجود امام‌‌(علیه‌السلام) بود. با آنكه سیل نیازمندان و انبوه انسان‌های محتاج، بر در خانه امام‌‌(علیه‌السلام) ازدحام می‌كردند، باران سخای آن حضرت بر همه می‌بارید و هیچ سایلی را از درِ خانة كرمش، رد نمی‌كرد.[2]

از آن حضرت سؤال شد: چگونه است كه نمی‌بینم سائلی را رد نمایی؟

امام‌‌‌(علیه‌السلام) پاسخ داد: «من خود سائل درگاه خدا هستم؛ شرم می‌كنم كه خود سائل باشم و سائلی را رد كنم».[3]

 

 

[1]. نراقی، جامع‌السعادات، ج2، ص88.

[2]. ابوعلم، اهل‌البیت‌‌(علیهم‌السلام) ، ص289 ـ 290.

[3]. مرعشی نجفی، شرح احقاق‌الحق، ج11، ص151؛ ابوعلم، اهل‌البیت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص290.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: