وریز وجوهات
حجة الاسلام والمسلمین آقای رمضانی دبیر کل مجمع جهانی اهل البیت علیهم السلام با حضور در بیت مرجع عالیقدر حضرت آیة الله العظمی صافی گلپایگانی دام ظله الوارف با ایشان دیدار کرد. در ابتدا، ایشان گزارشی از فعالیت های گذشته و برنامه‌های آتی این مجمع...
يكشنبه: 7/آذر/1400 (الأحد: 22/ربيع الثاني/1443)

سخاوت امام‌(علیه‌السلام)

كرم و سخاوت حضرت مجتبي‌(علیه‌السلام) نيز امر عجيبي است. سخاوت حقيقي كه بذل خير به داعي خير، و بذل احسان به داعيِ احسان باشد، از صفات ممتاز و از جمله خصايصي است كه خدا آن را دوست مي‌دارد.

چنان‌كه از پيامبر‌(ص)  روايت شده است: «دو خُلق است كه خدا آن دو را دوست مي‌دارد؛ حسن خلق و سخاوت».[1] و امام حسن مجتبي‌‌(علیه‌السلام) اين

 

صفات عالي را در روشن‌ترين مظاهر و بلندترين مفاهيم و معاني‌اش دارا بود؛ تاحدّي‌كه آن حضرت را «كريم اهل‌البيت» لقب دادند.

صفت سخاوت، صفتي بود كه امام حسن‌‌(علیه‌السلام) به‌علّت جود و سخا و كرم و كمك به ضعفا و احسان به امّت و انفاق اموال بر فقير و غني، بدان معروف و مشهور شده بودند.

امام‌‌‌(علیه‌السلام) ، براي مال دنيا ارزشي قايل نمي‌شد و اهميّتي به آن نمي‌داد؛ مگر آنكه به‌وسيله آن، گرسنه‌اي را سير كند و برهنه‌اي را بپوشاند و به كمك مصيبت زده‌اي بشتابد؛ يا قرض مقروضي را بپردازد.

سخاوت، عنصري از عناصر ذاتي و جزئي از اجزاي وجود امام‌‌(علیه‌السلام) بود. با آنكه سيل نيازمندان و انبوه انسان‌هاي محتاج، بر در خانه امام‌‌(علیه‌السلام) ازدحام مي‌كردند، باران سخاي آن حضرت بر همه مي‌باريد و هيچ سايلي را از درِ خانة كرمش، رد نمي‌كرد.[2]

از آن حضرت سؤال شد: چگونه است كه نمي‌بينم سائلي را رد نمايي؟

امام‌‌‌(علیه‌السلام) پاسخ داد: «من خود سائل درگاه خدا هستم؛ شرم مي‌كنم كه خود سائل باشم و سائلي را رد كنم».[3]

 

 

[1]. نراقي، جامع‌السعادات، ج2، ص88.

[2]. ابوعلم، اهل‌البيت‌‌(علیهم‌السلام) ، ص289 ـ 290.

[3]. مرعشي نجفي، شرح احقاق‌الحق، ج11، ص151؛ ابوعلم، اهل‌البيت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص290.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: