رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
پنجشنبه: 14/مهر/1401 (الخميس: 10/ربيع الأول/1444)

حلم امام‌‌(علیه‌السلام)

امام حسن‌‌(علیه‌السلام) به تمام معنا انسانی واقعی و نمونه كامل خلق نیكوی پیغمبر‌(ص) بود. غضب، او را به هیجان نمی‌آورد و امور شخصی ناخوشایند، او را تكان نمی‌داد. تحت‌تأثیر خشم، كاری انجام نمی‌داد و عمل آن حضرت همواره تداعی‌گر این آیات شریفه بود كه:

﴿وَ الْكاظِمینَ الْغَیْظَ وَالْعافینَ عَنِ النّاسِ وَاللهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ﴾؛[1]

«و فروبرندگان خشم و درگذرندگان از مردم هستند خداوند نیکوکاران را دوست دارد».

﴿وَلا تَسْتَوِی الْحَسَنَةُ وَلاَالسَیِّئَةُ، إِدْفَعْ بِالَّتی هِی أَحْسَنُ﴾؛[2]

 

«نیکی و بدی مساوی نیستند، تو بدی را به روشی که نیکوتر است برطرف نما».

آن حضرت، هرچه از دشمنانش می‌دید، با صبر و گذشت و عفو، پاسخ می‌داد؛ تا آنجاكه ـ مروان حكم ـ یكی از خبیث‌ترین دشمنان اهل‌بیت‌ ‌(علیهم‌السلام)  حلم و بردباری آن حضرت را به كوه تشبیه كرده بود.[3]

او مانند جدّش، در حلم و گذشت و عفو، نمونه جهانیان بود. تاریخ، از اخلاق او نوادری را حفظ كرده است و بر این دلالت دارد كه او در طلیعه اخلاقیّین و بنیان‌گذاران ادب و اخلاق، در جهان اسلام قرار دارد.[4]

 

[1]. آل عمران، 134.

[2]. فصلّت، 34.

[3]. ابوالفرج اصفهانی، مقاتل‌الطالبیین، ص49؛ ابن ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ج16، ص13، 51؛ ذهبی، سیر اعلام‌النبلاء، ج3، ص276؛ مجلسی، بحارالانوار، ج44، ص145.

[4]. ابوعلم، اهل‌البیت ‌‌(علیهم‌السلام) ، ص286 ـ 287.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: