رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
سه شنبه: 5/مهر/1401 (الثلاثاء: 1/ربيع الأول/1444)

بخشش، پیش از ابراز نیاز

فردی اعرابی و نیازمند به محضر مبارك امام‌‌(علیه‌السلام) شرفیاب شد. امام‌‌(علیه‌السلام) دستور دادند كه آنچه در خزانه است به او عطا كنند. بیست‌هزار درهم در خزانه بود؛ به او بخشیدند. اعرابی گفت: مولای من! چرا فرصت ندادی تا حاجتم را بگویم و مدح و سپاسم را تقدیم كنم.

امام‌‌(علیه‌السلام) فرمود:

«نَحْنُ اُناسٌ نَوالُنا خُضَلٌ
تَجُودُ قَبْلَ السُّؤالِ أَنْفُسُنا
لَوْ عَلِمَ الْبَحْرُ فَضْلَ نائِلِنا

 

 

یَرْتَعُ فیهِ الرَّجاءُ وَالْأَمَلُ
خَوْفاً مِنْ ماءِ وَجْهِ مَنْ یَسِلُ
لَفاضَ مِنْ بَعْدِ فَیْضِهِ خَجَلُ
»[1]
 

 

 

«ما مردمی هستیم كه بخشش ما بسیار است؛ كه در آن امید و آرزو می‌چرد. قبل از اینكه از ما بخواهند، عطا می‌كنیم كه مبادا آبروی سؤال‌كننده بریزد. اگر دریا از آنچه به دیگران می‌بخشیم، مطّلع شود، از عطای خود شرمنده می‌گردد».

 

[1]. ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص182؛ مجلسی، بحارالانوار، ج43، ص341.

موضوع: 
نويسنده: