وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم اَسْئَلُكَ بِحَقِّ هذَا الْيَومِ الَّذِي جَعَلتَهُ لِلْمُسْلِمِينَ عِيداً(۱)   غرض از «عيد» نه آن است كه از باب جلال جامه ناز بپوشند به الطاف مزيد اي خوش آن عيد، كز آن شاه و گدا خوش باشند كه چنين «عيد سعيد» است...
سه شنبه: 21/ارد/1400 (الثلاثاء: 29/رمضان/1442)

99. معلّم و مربّي علي(ع)

عَن أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ(ع) قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص):

«ِإنَّ اللهَ أَمَرَنِي أَنْ اُدْنِيَكَ وَلَا اُقْصِيَكَ وَأَنْ اُعَلِّمَكَ، وَأَنْ تَعِيَ وَحَقٌّ لَكَ أَنْ تَعِيَ. قَالَ: فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَهُ: ﴿وَتَعِيهَا اُذُنٌ وَاعِيَةٌ﴾[1] ».[2]

از اميرمؤمنان(ع) روايت است كه رسول خدا(ص) به من فرمود:

«خداوند مرا امر كرده كه تو را نزديك كنم و [از خود] دورت نسازم و اينكه بياموزم تو را، و تو نيز فراگيري و سزاوار توست كه بياموزي و حفظ نمايي.

ايشان گفت: پس اين آيه نازل شده ﴿وَتَعِيهَا اُذُنٌ وَاعِيَةٌ﴾؛ [و بدينسان اذن واعيه را گوش تو قرار داد.]»

 

[1]. حاقّه، 12. «و گوش‌هاي شنوا آن را نگهداري مي‌كنند».

[2]. ابونعيم اصفهاني، حليةالاولياء، ج1، ص67؛ متقی هندی، كنزالعمال، ج13، ص135 - 136 و مانند آن در تفسير طبري، 29/35. نيز الدرالمنثور، ‌در تفسير آيه 12 سورة حاقة (سيوطی، ج6، ص260)؛ اسباب‌النزول (واحدي، ص294)؛ مناقب (ابن‌مغازلي، ص249) و لباب‌النقول (سیوطی، ص201)؛ و رجوع شود به الكشاف (زمخشری، ج4، ص 600) و روح‌المعاني (آلوسی، ج15، ص 50)؛ مجمع‌الزوائد، (هیثمی، ج‌1، ص 131)؛ متقي هندی، كنزالعمال، ج13، ص135 – 136، 177؛ ر.ک: حاکم حسکانی، شواهدالتنزيل، ج2، ص363 – 375؛ ابن‌عساکر، تاريخ مدينة دمشق، ج42، ص361.

نويسنده: