رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
چهارشنبه: 13/مهر/1401 (الأربعاء: 9/ربيع الأول/1444)

همه باید دعا كنند

بشر در حال شدّت و سختی بیشتر به خدا روی می‎آورد؛ و «یا الله»، «یا رحمن»، «یا شافی»، «یا كافی» و «یا رازق» می‎گوید؛ ولی به ‌هنگام ناز و نعمت، خدا را فراموش كرده، باد غرور و تكبّر در سینه‎اش می‎افتد و خود را ضعیف و محتاج نمی‎شمرد و مغرورانه از اوامر الهی سرپیچی می‎كند؛ با اندك مال و عزّت، تندرستی، جاه و مقام، قدرت و قوّت جوانی چنان فریفته می‎شود كه كسی را نمی‎بیند و به‌اصطلاح، خود را گم می‎كند، روی زمین متكبّرانه راه می‎رود؛ و مانند آن‌كه جهان را به اختیار او داده باشند، دیگران را بنده و ناچیز شمرده و به‌خود می‎بالد و خود را می‎آراید؛ به بندگان خدا به ‌نظر حقارت نگاه می‎كند و از خدا اعراض نموده و مصداق این آیه كریمه می‎شود كه:

﴿وَإِذَا  أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَىٰ بِجَانِبِهِ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاءٍ عَرِیضٍ﴾؛[1]

«و چون انسان را نعمت بخشیم، روی برتابد و خود را كنار كشد، و چون آسیبی به او رسد دست به دعای فراوان بردارد».

برای این دسته از مردم دعا و اظهار فقر و حاجت در درگاه حق و آن دسته گرفتار و مبتلا، لازم‎تر است. آن دستة گرفتار و مبتلا چندان

 

نیازی به آموزش دعا ندارند و همان ابتلایی كه دارند، آنان را به‌سوی دعا می‎برد.

امّا این دستة برخوردار و متنعّم را باید به دعا دعوت كرد و به آنها گوشزد كرد تا همواره خدا را بخوانند و شكر او را به‌جا آورند؛ تا متواضع و فروتن شده، از ادّعاهای خود بكاهند و از خلق خدا فاصله نگیرند؛ و به پلیدی، كبر و گردنكشی آلوده نشوند.

ازاین‌جهت دعا یك برنامه عمومی و همگانی است. هر فرد به اندازه استعداد و لیاقت خود، از آن بهره‎مند می‎شود و حتّی پیغمبران و اولیای دین نیز از آن منتفع شده و بیش از دیگران در دعاكردن و طلب حوایج از خداوند اهتمام داشته‎اند.

 

[1]. فصّلت، 51.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: