وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم در کتاب شریف عيون اخبار الرضاعلیه السلام آمده است: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَی بْنِ الْـمُتَوَکِّلِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو الْـحُسَیْنِ مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَر الْأَسَديُّ قَالَ: حَدَّثَنَا...
يكشنبه: 2/آبا/1400 (الأحد: 17/ربيع الأول/1443)

همه بايد دعا كنند

بشر در حال شدّت و سختي بيشتر به خدا روي مي‎آورد؛ و «يا الله»، «يا رحمن»، «يا شافي»، «يا كافي» و «يا رازق» مي‎گويد؛ ولي به ‌هنگام ناز و نعمت، خدا را فراموش كرده، باد غرور و تكبّر در سينه‎اش مي‎افتد و خود را ضعيف و محتاج نمي‎شمرد و مغرورانه از اوامر الهي سرپيچي مي‎كند؛ با اندك مال و عزّت، تندرستي، جاه و مقام، قدرت و قوّت جواني چنان فريفته مي‎شود كه كسي را نمي‎بيند و به‌اصطلاح، خود را گم مي‎كند، روي زمين متكبّرانه راه مي‎رود؛ و مانند آن‌كه جهان را به اختيار او داده باشند، ديگران را بنده و ناچيز شمرده و به‌خود مي‎بالد و خود را مي‎آرايد؛ به بندگان خدا به ‌نظر حقارت نگاه مي‎كند و از خدا اعراض نموده و مصداق اين آيه كريمه مي‎شود كه:

﴿وَإِذَا  أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَىٰ بِجَانِبِهِ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاءٍ عَرِيضٍ﴾؛[1]

«و چون انسان را نعمت بخشيم، روي برتابد و خود را كنار كشد، و چون آسيبي به او رسد دست به دعاي فراوان بردارد».

براي اين دسته از مردم دعا و اظهار فقر و حاجت در درگاه حق و آن دسته گرفتار و مبتلا، لازم‎تر است. آن دستة گرفتار و مبتلا چندان

 

نيازي به آموزش دعا ندارند و همان ابتلايي كه دارند، آنان را به‌سوي دعا مي‎برد.

امّا اين دستة برخوردار و متنعّم را بايد به دعا دعوت كرد و به آنها گوشزد كرد تا همواره خدا را بخوانند و شكر او را به‌جا آورند؛ تا متواضع و فروتن شده، از ادّعاهاي خود بكاهند و از خلق خدا فاصله نگيرند؛ و به پليدي، كبر و گردنكشي آلوده نشوند.

ازاين‌جهت دعا يك برنامه عمومي و همگاني است. هر فرد به اندازه استعداد و لياقت خود، از آن بهره‎مند مي‎شود و حتّي پيغمبران و اولياي دين نيز از آن منتفع شده و بيش از ديگران در دعاكردن و طلب حوايج از خداوند اهتمام داشته‎اند.

 

[1]. فصّلت، 51.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: