وریز وجوهات
قال الله تعالی: «وَتُوبُوا إِلَى اللهِ جَمِيعاً أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ؛ اي مؤمنان، همگي [از مرد و زن] به درگاه خداوند توبه كنيد، اميد كه رستگار شويد.» بنده گناهكار به هيچ‌چيز مثل رحمت و آمرزش و مغفرت خدا احتياج ندارد و...
چهارشنبه: 22/ارد/1400 (الأربعاء: 30/رمضان/1442)

ماه رمضان بهار دعاست

پرواضح است كه ماه رمضان، بهار دعا و موسم آن است. افراد ناامّيد، شكست‌خورده، گرفتار، بي‎نشاط و ناراحت، كم‌صبر و بي‎شكيب در اين ماه از بركت دعا و توجّه به رحمت واسعه الهي امّيدوار، بانشاط، بردبار و شكيبا گرديده و از نو با روح شكست‎ناپذير، در ميدان حيات و زندگي به فعّاليّت و كوشش مشغول مي‎شوند.

 

ماه رمضان به انسان اين نويد را مي‎دهد كه نبايد در كشاكش دشواري‎ها و سختي‎هاي اين جهان خود را ببازد و از دست‌و‌پنجه نرم‌كردن با حوادث عالم بيمناك گشته و مغلوب پيشامدها گردد.

خواندن دعاي ابي‌حمزه، افتتاح و دعاهاي ديگر، چنان شخص را گرم و پرشور و سرشار از نشاط و معنويّت مي‎سازد كه تمام مصائب دنيا را فراموش كرده و وجودش غرق خوش‎بيني و خوش‌گماني به آينده مي‎شود و همان‌طور كه در حديث است اين‌گونه دعاها ـ كه در ماه رمضان رسيده و نمونه‎هاي آن در ماه‎ها و مواقع ديگر نيز زياد است ـ سلاح و زره مؤمن است و وجود او را در برابر حوادث، بيمه قطعي كرده و روحش را غيرقابل‌نفوذ قرار مي‎دهد.

سرتاسر دعاي ابي‌حمزه، برنامه تسليح اخلاق واقعي و درس رضا و تسليم و قناعت و توكّل و حبّ به خدا و پيغمبر خدا و اولياي دين است. همان سلاح و زرهي كه مجاهدان اسلام با آن به جهاد دشمنان خدا مي‎رفتند و آنها را ـ ‎كه غرق سلاح و زره بودند ـ شكست مي‎دادند و اسلام را بر كفر غالب مي‎ساختند.

همان سلاح و زرهي كه امیرالمؤمنین علي×‎ اوّل مجاهد و يگانه سرباز اسلام به آن مسلّح بود و در جنگ‎ها از انبوه دشمنان بيم نمي‎كرد و در هيچ ميدان نبردي پشت به جهاد نكرده و مي‎فرمود:

 

«وَاللهِ لَوْ تَظَاهَرَتِ الْعَرَبُ عَلَى قِتَالِي لَمَا وَلَّيْتُ عَنْهَا».[1]

خواننده عزيز! روزه‎دار ارجمند! از برنامه‎هاي دعايي اين ماه استفاده كنيد. وقت را غنيمت بشماريد. فرصت را از دست ندهيد كه: «اَلْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ».[2] با خدا سخن بگوييد و سپاس و ستايش او را كه شايسته سپاس و ستايش است به‌جا آوريد. از دعا روي نگردانيد و اظهار تكبّر ننماييد.

و خداوند تبارک و تعالي در قرآن کريم مي‌فرمايد:

﴿إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ
جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ﴾؛[3]

«درحقيقت، كساني‌كه از پرستش من كبر مي‌ورزند به‌زودي خوار در دوزخ درمي‎آيند».

 

[1]. نهج البلاغه نامه 45 (ج 3، ص73)؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج 1، ص335. «به خدا سوگند اگر عرب پشت در پشت هم دهند بر کشتن من، پشت بر آنها نمي‌کنم».

[2]. نهج‌البلاغه، حکمت 21 (ج4، ص6)؛ لیثی واسطی، عیون الحکم و المواعظ، ص69؛ حر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج16، ص84. «فرصت همچون ابر مي‌گذرد».

[3]. غافر، 60.

موضوع: 
نويسنده: