رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
چهارشنبه: 13/مهر/1401 (الأربعاء: 9/ربيع الأول/1444)

بهترین دعاها

بهترین دعاها، دعایی است كه برای زیادتی معرفت و نورانیّت قلب، پاكی و صفای باطن، حسن ‌عاقبت و توفیق در كارهای خیر، كسب ثواب، تخلّق به اخلاق حمیده، انجام وظایف اسلامی، طلب مغفرت و آمرزش و تقرّب به درگاه باری‌تعالی باشد.

این‌گونه دعاها یقیناً مستجاب است و آثار اجابت آن خیلی زود ظاهر می‎شود و شخص با این‎گونه ادعیّه به‌سوی خدا سفر می‎كند و به درگاه او نزدیك می‎شود.

 

ادعیّه دیگر در صورتی مستجاب می‎شود كه با سنن الهی مطابق بوده، و از سوی ‌دیگر موافق مصلحت دعاكننده باشد.

گاهی ما دعا می‎كنیم و در آن دعا از خداوند بلا و گرفتاری را برای دیگری طلب می‎كنیم، كه این‌گونه دعاها یقیناً مستجاب نیست و خداوند عادلِ حكیم حلیم، منزّه از این است كه چنین دعاهایی را مستجاب فرماید.

این‌گونه دعاها علامت عدم رشد و كمی معرفت و بی‎صبری دعاكننده است.

كامل‎ترین ادعیّه، آنهایی است كه قرآن از زبان پیغمبران و مؤمنان حكایت كرده و دعاهایی است كه از پیغمبر اعظم و اهل‌بیت آن حضرت(علیهم‌السلام) روایت شده است.

این دعاها مثل: دعای كمیل، دعای عرفه، دعای ابو‌حمزه، دعاهای صحیفه كامله سجّادیّه، دعاكننده را در اوج مقام بلند انسانی قرار داده و به‌سوی عوالم بالا پرواز می‎دهد.

از جهات بسیار ارزنده دعا، جنبه تربیتی آن است. مضامین دعاهایی كه از پیشوایان دین و رهبران مذهب وارد شده، همه تربیتی و آموزنده و تكمیل‎كنندة بصیرت و معرفت است.

راجع به دعا و آثار و بركات و شرایط و آداب آن در این مجال نمی‎توان حقّ سخن را ادا كرد و علاوه‌برآن از عهدة ضعیفانی چون من

 

نیز خارج است و خوانندگان گرامی باید كتب بزرگ و پرارزشی را كه علما و اساتید فن در این موضوع نوشته‎اند، مطالعه فرمایند.

ازجمله اخبار دربارة «فضیلت دعا» این روایت است:

«اَلدُّعَاءُ مُخُّ الْعِبَادَةِ»؛[1]

«دعا مغز و حقیقت بندگی و پرستش است».

و نیز در حدیث دیگر است:

«اَلدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِنِ وَعَمُودُ الدِّینِ وَنُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»؛[2]

«دعا اسلحه مؤمن و ستون دین و نور آسمان‎ها و زمین است».

 

[1]. ترمذی، سنن، ج5، ص125؛ قطب راوندی، الدعوات، ص18؛ ابن‌فهد حلی، عدة‌الداعی، ص24؛ حرعاملی، وسائل‌الشیعه، ج7، ص27؛ مجلسی، بحارالانوار، ج90، ص300، 302.

[2]. کلینی، الکافی، ج2، ص468؛ طبرسی، مکارم‌الاخلاق، ص268؛ حرعاملی، وسائل‌الشیعه، ج7، ص38.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: