وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم اَسْئَلُكَ بِحَقِّ هذَا الْيَومِ الَّذِي جَعَلتَهُ لِلْمُسْلِمِينَ عِيداً(۱)   غرض از «عيد» نه آن است كه از باب جلال جامه ناز بپوشند به الطاف مزيد اي خوش آن عيد، كز آن شاه و گدا خوش باشند كه چنين «عيد سعيد» است...
چهارشنبه: 22/ارد/1400 (الأربعاء: 30/رمضان/1442)

بهترين دعاها

بهترين دعاها، دعايي است كه براي زيادتي معرفت و نورانيّت قلب، پاكي و صفاي باطن، حسن ‌عاقبت و توفيق در كارهاي خير، كسب ثواب، تخلّق به اخلاق حميده، انجام وظايف اسلامي، طلب مغفرت و آمرزش و تقرّب به درگاه باري‌تعالي باشد.

اين‌گونه دعاها يقيناً مستجاب است و آثار اجابت آن خيلي زود ظاهر مي‎شود و شخص با اين‎گونه ادعيّه به‌سوي خدا سفر مي‎كند و به درگاه او نزديك مي‎شود.

 

ادعيّه ديگر در صورتي مستجاب مي‎شود كه با سنن الهي مطابق بوده، و از سوي ‌ديگر موافق مصلحت دعاكننده باشد.

گاهي ما دعا مي‎كنيم و در آن دعا از خداوند بلا و گرفتاري را براي ديگري طلب مي‎كنيم، كه اين‌گونه دعاها يقيناً مستجاب نيست و خداوند عادلِ حكيم حليم، منزّه از اين است كه چنين دعاهايي را مستجاب فرمايد.

اين‌گونه دعاها علامت عدم رشد و كمي معرفت و بي‎صبري دعاكننده است.

كامل‎ترين ادعيّه، آنهايي است كه قرآن از زبان پيغمبران و مؤمنان حكايت كرده و دعاهايي است كه از پيغمبر اعظم و اهل‌بيت آن حضرت(علیهم‌السلام) روايت شده است.

اين دعاها مثل: دعاي كميل، دعاي عرفه، دعاي ابو‌حمزه، دعاهاي صحيفه كامله سجّاديّه، دعاكننده را در اوج مقام بلند انساني قرار داده و به‌سوي عوالم بالا پرواز مي‎دهد.

از جهات بسيار ارزنده دعا، جنبه تربيتي آن است. مضامين دعاهايي كه از پيشوايان دين و رهبران مذهب وارد شده، همه تربيتي و آموزنده و تكميل‎كنندة بصيرت و معرفت است.

راجع به دعا و آثار و بركات و شرايط و آداب آن در اين مجال نمي‎توان حقّ سخن را ادا كرد و علاوه‌برآن از عهدة ضعيفاني چون من

 

نيز خارج است و خوانندگان گرامي بايد كتب بزرگ و پرارزشي را كه علما و اساتيد فن در اين موضوع نوشته‎اند، مطالعه فرمايند.

ازجمله اخبار دربارة «فضيلت دعا» اين روايت است:

«اَلدُّعَاءُ مُخُّ الْعِبَادَةِ»؛[1]

«دعا مغز و حقيقت بندگي و پرستش است».

و نيز در حديث ديگر است:

«اَلدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِنِ وَعَمُودُ الدِّينِ وَنُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»؛[2]

«دعا اسلحه مؤمن و ستون دين و نور آسمان‎ها و زمين است».

 

[1]. ترمذی، سنن، ج5، ص125؛ قطب راوندی، الدعوات، ص18؛ ابن‌فهد حلی، عدة‌الداعی، ص24؛ حرعاملی، وسائل‌الشيعه، ج7، ص27؛ مجلسی، بحارالانوار، ج90، ص300، 302.

[2]. کلينی، الکافی، ج2، ص468؛ طبرسی، مکارم‌الاخلاق، ص268؛ حرعاملی، وسائل‌الشيعه، ج7، ص38.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: