وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحيم الحمدلله الذي جعلنا من المتمسکين بولاية اميرالمؤمنين و الائمة المعصومين عليهم السلام لاسيما مولانا بقية الله المهدي عجّل الله تعالى فرجه الشريف و رزقنا الفوز بلقائه با تبريک ایام مبارک ماه شریف ذی الحجة به خصوص گرامی‌...
چهارشنبه: 13/مرد/1400 (الأربعاء: 25/ذو الحجة/1442)

بهترين دعاها

بهترين دعاها، دعايي است كه براي زيادتي معرفت و نورانيّت قلب، پاكي و صفاي باطن، حسن ‌عاقبت و توفيق در كارهاي خير، كسب ثواب، تخلّق به اخلاق حميده، انجام وظايف اسلامي، طلب مغفرت و آمرزش و تقرّب به درگاه باري‌تعالي باشد.

اين‌گونه دعاها يقيناً مستجاب است و آثار اجابت آن خيلي زود ظاهر مي‎شود و شخص با اين‎گونه ادعيّه به‌سوي خدا سفر مي‎كند و به درگاه او نزديك مي‎شود.

 

ادعيّه ديگر در صورتي مستجاب مي‎شود كه با سنن الهي مطابق بوده، و از سوي ‌ديگر موافق مصلحت دعاكننده باشد.

گاهي ما دعا مي‎كنيم و در آن دعا از خداوند بلا و گرفتاري را براي ديگري طلب مي‎كنيم، كه اين‌گونه دعاها يقيناً مستجاب نيست و خداوند عادلِ حكيم حليم، منزّه از اين است كه چنين دعاهايي را مستجاب فرمايد.

اين‌گونه دعاها علامت عدم رشد و كمي معرفت و بي‎صبري دعاكننده است.

كامل‎ترين ادعيّه، آنهايي است كه قرآن از زبان پيغمبران و مؤمنان حكايت كرده و دعاهايي است كه از پيغمبر اعظم و اهل‌بيت آن حضرت(علیهم‌السلام) روايت شده است.

اين دعاها مثل: دعاي كميل، دعاي عرفه، دعاي ابو‌حمزه، دعاهاي صحيفه كامله سجّاديّه، دعاكننده را در اوج مقام بلند انساني قرار داده و به‌سوي عوالم بالا پرواز مي‎دهد.

از جهات بسيار ارزنده دعا، جنبه تربيتي آن است. مضامين دعاهايي كه از پيشوايان دين و رهبران مذهب وارد شده، همه تربيتي و آموزنده و تكميل‎كنندة بصيرت و معرفت است.

راجع به دعا و آثار و بركات و شرايط و آداب آن در اين مجال نمي‎توان حقّ سخن را ادا كرد و علاوه‌برآن از عهدة ضعيفاني چون من

 

نيز خارج است و خوانندگان گرامي بايد كتب بزرگ و پرارزشي را كه علما و اساتيد فن در اين موضوع نوشته‎اند، مطالعه فرمايند.

ازجمله اخبار دربارة «فضيلت دعا» اين روايت است:

«اَلدُّعَاءُ مُخُّ الْعِبَادَةِ»؛[1]

«دعا مغز و حقيقت بندگي و پرستش است».

و نيز در حديث ديگر است:

«اَلدُّعَاءُ سِلَاحُ الْمُؤْمِنِ وَعَمُودُ الدِّينِ وَنُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»؛[2]

«دعا اسلحه مؤمن و ستون دين و نور آسمان‎ها و زمين است».

 

[1]. ترمذی، سنن، ج5، ص125؛ قطب راوندی، الدعوات، ص18؛ ابن‌فهد حلی، عدة‌الداعی، ص24؛ حرعاملی، وسائل‌الشيعه، ج7، ص27؛ مجلسی، بحارالانوار، ج90، ص300، 302.

[2]. کلينی، الکافی، ج2، ص468؛ طبرسی، مکارم‌الاخلاق، ص268؛ حرعاملی، وسائل‌الشيعه، ج7، ص38.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: