رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
چهارشنبه: 6/مهر/1401 (الأربعاء: 2/ربيع الأول/1444)

پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) شفیع انبیا و ملائکه

و راستی جای تعجب است اگر با این‌همه شفعا، خصوصاً شفاعت كبرای حضرت شفیع‌الأُمّه، بلكه چنان‌كه گفته شد، شفیع‌الانبیا و شفیع‌الملائكه ـ پیامبر عظیم‎الشأن اسلام(صلی الله علیه و آله) ـ و شفاعت اهل‌بیت آن حضرت -  صلوات الله علیهم اجمعین - و با این‌همه اجر و ثواب‎هایی كه برای انواع عبادات و طاعات و اعمال خیر و صنوف كارهای نیك و برّ مقرر شده و با اینكه باب توبه مابین مشرق و مغرب باز است و با وسایل دیگری كه همه موجب ظهور رحمانیت و رحیمیّت و مغفرت و بخشش خداوند متعال است، شخص، گرفتار تیه شقاوت و سقوط در هاویه عذاب و هلاكت گردد. و اگرچه شخصی قلیل‌المعرفه گفت: «إِنَّمَا الْعَجَبُ مِمَّنْ نَجَا كَیْفَ نَجَا»، سخن حق و كامل و تمام آن است كه امام(علیه‌السلام) فرمود: «إِنَّمَا الْعَجَبُ مِمَّنْ هَلَكَ كَیْفَ هَلَكْ»[1] زیرا نجات یافتن و سعادتمند شدن، حقّ، است و می‎باید كه انسان

 

سعید و رستگار شود و شقاوت و محروم شدن از فیض خدا، باطل و خلاف اصل است.

باید انسان، خود را در مسیر كسب این‌همه فیوضات ربّانیّه قرار دهد و راه‌های تابش آفتاب رحمت حق را بر روی خود نبندد و همواره از اینكه گناه، او را به سیاه‌چالی بیندازد، كه بیرون آمدن از آن ناممكن شود، بیمناك باشد و از سوء عاقبت و استدارج، همیشه بر حذر باشد و آیه زیر را كه نتیجه استمرار در معاصی و گناه را تكذیب و استهزای به آیات خدا را اعلام می‎كند، فراموش ننماید؛

﴿ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذینَ أَساؤُا السُّوأَى‏ أَنْ كَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا یَسْتَهْزِؤُنَ[2] تا خود را به سوء اختیار خود، در هلاكت حقیقی نیندازد، نه به رحمت خدا و مغفرت او مغرور گردد و نه از آن مأیوس و ناامید شود.

و به‌طور خلاصه، در بین تمامِ عواملِ بسیارِ نجات، و اسباب هلاكت و دمار، باید بین خوف و رجا به‌سوی رضوان خدا و سعادت دنیا و عقبا، هشیار و آگاه به جلو رفته، از شرّ شیطان و نفس امّاره، به خداوند متعال، پناه ببرد.

وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ وَآخِرُ دَعْوَانَا أَنِ الْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ.

لطف‌الله صافی

 


[1]. طبرسی، اعلام‌الوری، ج1، ص489؛ مجلسى، بحارالانوار، ج75، ص153. «در شفگتم آنکه نجات و رهایی یافت چگونه توانست نجات بیابد. در عجبم برای کسی که هلاک شد چگونه هلاک شد».

[2]. روم،10. «سپس سرانجام كسانى كه بد عملى كرده بودند ، بدتر شد چرا كه آیات الهى را انكار و به آنها استهزا مى‎كردند».

موضوع: 
نويسنده: