رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
پنجشنبه: 9/تير/1401 (الخميس: 30/ذو القعدة/1443)

معلمان بشری

انبیای عظام یكی از بزرگ‌ترین وظایفشان، تعلیم‌‌وتربیت است و حضرت رسول اكرم(صلی الله علیه و آله) طبق فرموده خودشان: «إِنَّمَا بُعِثْتُ مُعَلِّماً»،[1] معلم كتاب و حكمت بود.

امیرالمؤمنین و سایر ائمه اطهار(علیهم‌السلام) مظاهر صفت تعلیم و تربیت جامعه الهیّه هستند. مدرسه تعلیم و بیان علوم و معارف و احكام آن بزرگواران، از همان صدر اسلام گشایش یافت و تا به امروز، یگانه مدرسه جهانی است كه هزاران معلم در آن پرورش یافته و در اطراف و اكناف جهان، شهر و روستا، مساجد و حسینیه‎ها، منازل و مدارس، شغل مقدّس آموزگاری دارند.

حضرت سیدالشهدا(علیه‌السلام) علیه و علی اولاده و علی اصحابه الكرام افضل التحیة و السلام - كه در ایّام دو ماه محرّم و صفر، در سراسر عالم اسلامی، به‌خصوص كشور عزیزمان، مجالس سوگواری و عزاداری آن حضرت منعقد است و همه مدارس تعلیم‌وتربیت از بركت وجود ذی‌جودش می‎باشد، در مسجد مدینه، عالی‌ترین حلقه

 

درس را داشت كه خود آن بزرگوار، مدرّس و معلّم آن بود و صحابه و تابعین در آن افتخار شاگردی و كسب علم را داشتند.[2]

بدیهی است در اینجا احتیاج به تذكر نیست كه مقصود از تعلیم و معلّم، تعلیم علوم مشروعه و معلّم كمالات مفیده است.

معلّم قرآن، معلّم احكام، معلّم اخلاق، معلّم اعتقادات و اصول دین، معلّم خطّ و نگارش، معلّم تاریخ و سرگذشت عبرت‌انگیز گذشتگان، معلّم علوم ادب، معلّم علوم پزشكی، معلّم فیزیك، شیمی، ریاضیات، هیئت و نجوم، معلّم انواع صنایع، معدن‌شناسی، زمین‌شناسی، گیاه‌شناسی و ... همه فضیلت دارند، و تعلیم همه را می‎توان به‌عنوان خدمت به جامعه و عزّت و شوكت اسلام و مسلمین و رفع نیاز از بیگانگان، برای كسب ثواب و رضای خداوند متعال انجام داد.

درصورتی‌كه معلّم با این شعور و ادراك عالی و هدف مقدس، علومِ مذكوره را تعلیم دهد، هیچ یك از متاع‌های دنیوی را نمی‎توان با ارزش كار او برابر شمرد.

 

[1]. ابوداود طیالسی، مسند، ص298؛ ابن‌ماجه قزوینی، سنن، ج1، ص83؛ دارمى، سنن، ج1، ص100‌؛ ابن‌عبدالبر، التمهید، ج5، ص118. «تنها براى تعلیم، برانگیخته شدم».

[2] . ابن‌عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج14، ص179؛ ر.ک: ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ج8، ص162؛ علایلی، سموالمعنی فی سموالذات، ص98 – 102؛ نگارنده، پرتوی از عظمت امام‌حسین×، ص153- 156.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: