وریز وجوهات
مشهد مقدس همزمان با سالروز شهادت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه‌السلام، سراسر اندوه و اشک بود.   هیئات و دسته‌های بزرگ عزاداری و جمعیت چند هزار نفری دوستداران و شیعیان امیرالمومنین علی علیه‌السلام با چشمانی اشکبار و قلوبی...
چهارشنبه: 30/خرد/1397 (الأربعاء: 6/شوال/1439)

جلوه‌گاه ايستادگي

استقبال از اين روز، تنها در تاريخ انسانيّت، از يك نفر صادر شده

 

است[1] و نه پيش از او سابقه داشته و نه بعد از آن اتفاق مي‌افتد؛ يك نفر كه ازنظر ظاهري يك تن بود، امّا ازنظر معنا و بصيرت در معنويت و شخصيت، يك عالم و عالم‌ها و بيش از آسمان‌ها و زمين و بهشت و آنچه در آنهاست بود، و همان مثال حقيقي و اكمل: «اَلْصُّورَةُ الْإِنْسَانِيَّةُ هِيَ أَكْبَرُ حُجَجُ اللهِ عَلَي خَلْقِهِ، وَهِيَ الْكِتَابُ الَّذِي كَتَبَهُ بِيَدِهِ وَهِيَ الْهَيْكَلُ الَّذِي بَنَاهُ بِحِكْمَتِهِ، وَهِيَ مَجْموُعُ صُوَرِ الْعَالَمِينَ وَهِيَ الْمُخْتَصَرُ مِنَ الْعِلْمِ فِي اللُّوْحِ الْمَحْفُوظِ»[2] بود، بزرگ‌مردي كه در اين روز و در اين ميدانِ پر از آنچه در نظر همه وحشتناك، هول‌انگيز و غير قابل تحمّل است، ايستاد.

آن‌کس كه اصالت و شرف انسان، اوج عظمت خود و ارزش انسان در تمام عوالم خلقت را به همة مخلوقات و ممكنات نشان داد و آياتي مانند: ﴿لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي‏ أَحْسَنِ تَقْويمٍ﴾[3] و ﴿فَتَبَارَكَ اللّٰهُ أَحْسَنُ

 

الْخالِقين﴾[4] و ﴿إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ‏﴾[5] را تفسير نمود، حسين‌(علیه‌السلام) است؛ حسين انسانيّت، حسين ملائكه، حسين انبيا، حسين ابراهيم و موسي و مسيح، حسين محمد و علي و فاطمه، حسين حسن، حسين اسلام، حسين قرآن، حسين صبر و استقامت، حسين حق و عدالت، و درنهايت حسين خدا و حسين و حسين.

 

[1]. البته بزرگاني مثل ساير خمسة‌النّجباء(علیهم‌السلام) نيز واجد همين قدرت روحي و توان عظيم ايماني بودند امّا اجراي اين برنامه عظيم و ايستادن در موقف تاريخي و بي‌نظير به عهدة حسين(علیه‌السلام) و بر دوش آن حضرت افتاد.

[2]. «صورت انسانيّت بزرگ‌ترين حجّت‌هاى خدا بر خلق اوست و آن كتابى است كه خدا با دست تواناى خود آن را نوشته و آن هيكلي است كه به حكمت خود آن را بنا كرده و آن مجموع صورت جهان‌ها و عوالم است و آن مختصر علومى است كه در لوح محفوظ است». حديث معروف است و صدر آن به اين متن در تفسيرالصافي، در تفسير آيه2 سوره بقره نقل شده است: «اَلصُّورَةُ الْإِنْسَانِيَةُ هِيَ أَكْبَرُ حُجَّةُ اللهِ عَلَی خَلْقِهِ وَهِيَ الْكِتَابُ الَّذِي كَتَبَهُ اللهُ بِيَدِهِ». ر.ک: فیض کاشانی، تفسیر‌الصافی، ج1، ص92.

[3]. تين، 4. «به تحقيق كه ما انسان را به بهترين صورت و نظام آفريديم».

[4]. مؤمنون، 14. «پس بزرگ است خدايي كه بهترين آفرينندگان است».

[5]. بقره، 30. «من به آنچه شما علم ندارید، آگاهم!».

موضوع: 
نويسنده: