وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم با عرض سلام و ادب و احترام خدمت بزرگواران علماي اعلام، اساتيد و فضلاء و طلاب عزيزي که در نشست علمی«مسائل مستحدثه و حوزه علمیه؛ چالش ها و رویکردها» که در جوار آستان ملک پاسبان عالم آل محمّد حضرت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام...
جمعه: 27/مهر/1397 (الجمعة: 8/صفر/1440)

اشتباه در نگاه

اشتباه يا اشتباه‌كاري در اينجاست كه، قيام امام(علیه السلام) ‏  را با قيام سياستمداران و رياست‌طلبان تاريخ مقايسه كرده و آن را انتحار سياسي و ترك حزم مي‌شمارند باآنكه اين قيام از هرگونه شائبه اغراض دنيايي و شخصي منزه و مبرّاست. در فصل اول همين بخش روشن ساختيم كه قيام امام(علیه السلام) ‏  يك قيام الهي و اداي تكليف ديني و مأموريت خدايي بود و بايد آن را با قيام‌هاي مشابه آن (نهضت‌هاي انبيا و اوليا) مقايسه كرد كه به اتكاي نيروي مادي و ظاهري نبود.

 

ابراهيم‌ خليل(علیه السلام)  در‌حالي‌كه نه قشوني داشت و نه شمشير و اسلحه و نه همكار و همفكري، در برابر پادشاه جباري مانند نمرود قيام كرد و خدايان و مقدسات او و ملتش را خوار شمرد، بت‌هايشان را شكست و پايمال نمود. موساي كليم(علیه السلام)  چوپان پشمينه‌پوش فقير، از فرعون مصر خواستار شد كه دست از دعواي خود بردارد و استعباد بندگان خدا را ترك كند و بني‌اسرائیل را آزاد سازد؛ فرعون را گمراه شمرد و از او و قشون و سپاهش بيم نكرد.

محمّد‏(ص)  بي‌معين و يار‌و‌ياور و تنها و بي‌جمعيت و لشكر، پرچم دعوت گردنكشان متكبر عرب و عجم را به دوش گرفت، و قبايل مشرك و وحشي را كه سيصدوشصت بت داشتند، به توحيد و پرستش خداي يگانه خواند و به پادشاه ايران و قيصر روم نامه نوشت و همه را به پذيرش دين خدا دعوت كرد.

يحياي پيغمبر(ص)  ، مردم را به‌سوي خدا خواند، اما توسط پادشاه ستمكار كشته شد و سرش را براي فاحشه‏اي به هديه بردند.

حسين(علیه السلام)  مردم را به حق و عدالت و دين جدش دعوت كرد، او را كشتند و سرش را براي يزيد هديه بردند.

زكريا(علیه السلام)  و ساير پيغمبراني كه كشته شدند يا مردم دعوتشان را پذيرفتند، با اتكا به كدام اسباب ظاهري و وسايل مادي قيام كردند؟

 

قيام اين طبقه جز مأموريت ديني، باعثي نداشت و غلبه و شكست ظاهري براي آنها يكسان بود.

در عصر انبيا نيز كساني بودند كه دعوت ايشان را تندروي و بي‌احتياطي و استقبال از مرگ و هرگونه خطر مي‏شمردند و حتي آنها را به باد استهزا و تمسخر مي‌گرفتند؛ چون هدف انبيا را از هدف مردمان دنيا‌طلب و جاه‌دوست تميز نمي‏دادند و نهضت‌هاي روحاني و معنوي و آسماني را كه براساس اطاعت امر خدا و فضيلت و بشر‌دوستي و حقيقت و عدالت و اتمام‌حجت است، مانند نهضت‌هاي دنيايي كه بر اساس حبّ به دنيا و جاه و رياست و منفعت شخصي است مي‌شمردند.

موضوع: 
نويسنده: