وریز وجوهات
گرچه فداكاری بی‌مانند، استقامت، حق‌پرستی، توكل، قدرت اراده، چشم‌پوشی از مظاهر و جلوه‌های فريبنده دنيا و قطع علائق در واقعه جانسوز كربلا به‌قدری از وجود حسين‌(علیه‌السلام)  تجلّی كرده، و دل‌ها را مجذوب او نموده كه به عظمت‎های ديگر آن حضرت كمتر...
چهارشنبه: 4/ارد/1398 (الأربعاء: 18/شعبان/1440)

عقيده به مهدويت شخصی

يکي از اسلامي‌ترين مقبولات و باورهاي مسلمين که از عصر رسالت تاکنون مسلمانان به آن دل بسته و ايمان داشته و دارند ظهور شخصي الهي در آخرالزّمان است؛ شخصي که جهان را پر از علم و قسط و عدل نمايد چنان‌که از جهل و جور و ظلم پر شده باشد؛ شخصي که از برکت ظهورش توحيد اسلام جهان‌گير و خاور و باختر و هر قارّه و کشور تحت حکومت و حاکميت احکام قرآن و عدالت حقيقي قرار خواهد گرفت و امّت واحده، حکومت واحده، قانون و نظام واحد در همه‌جا گسترش مي‌يابد؛ شخصي همنام و هم‌کنية رسول خدا و از فرزندان علي و فاطمه(علیهم‌السلام) که امام دوازدهم از ائمة اثني‌عشر(علیهم‌السلام) است؛ از آنها که برحسب روايات متواتر بين‌الفريقين[1] به وجود ايشان دينْ باقي، و اسلام، عزيز و منيع و پايدار خواهد بود.

شخصي که براي اقتدا به نماز او عيسي روح‌الله از جايگاه رفيع آسماني خود به زمين نزول مي‌نمايد؛ شخصي كه ظهورش با صيحه و صداي آسماني به جهانيان اعلام مي‌گردد.

هر مسلمان معتقد به رسالت حضرت رسول اکرم‌(ص) او را با اين خصايص و خصايص ديگري تفصيلاً يا حدّاقل به اجمال ـ به‌عنوان

 

مهدي شخصي، يعني شخص يگانه در عالم بشريّت از آدم تا خاتم و از خاتم تا قيام ساعت ـ مي‌شناسد و انتظار روز او و عصر و دور او را دارند.

اکنون كه يک‌هزار و يک‌صد و هفتادودو سال از ولادت آن امام دوازدهم و وليّ و خليفة ثاني‌عشر مي‌گذرد آن حضرت در عالم امکان و در اين دنيا حضور دارند و خدا مي‌داند که تا چه مدّت زمان نزديک و کوتاه و يا بسيار طولاني اين حضور ادامه خواهد يافت و زمين به وجود آن حضرت برجا و برقرار خواهد ماند.

اجمالاً وجود و طول عمر و غيبت آن حضرت از آيات الهيه است. چنان‌که اين دنيا و زمين و آسمان و شمس و قمر و هزاران منظومه و کهکشان به اراده و قدرت الهي باقي است، بقاي نظام جهان هم به امرالله تعالي وابسته به آن وجود اقدس است؛ و چنان‌که نظام جهان و وابستگي‌هاي محيّرالعقول در تمام کائنات، از ذرّات لا يري و اتُم و کوچک‌تر از اتم و پديده‌هاي بزرگ و فوق تصوّر، همه آيات الهي هستند؛

﴿وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ﴾[2]؛

اهل بينش و معرفت را به اعتراف وامي‌دارد، وجود امام، آن عزيز خدا نيز آية خاصّ خداست و پاسخ به همة آن سؤالات در يک جملة:

﴿ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ﴾[3]

 

مي‌باشد. ‌در اينجا اشارات و نکات بسيار است که بيان آنها به فرصتي ديگر موکول است.

مجدّداً به نويدها و بشارات قرآن و روايات پيامبران سَلَف و تورات، انجيل و زبور و اتّفاق همة ملل بر ظهور مصلح عظيم‌الشأن اشاره مي‌کنيم؛ پيام همه اين است که حرکت و سير جهان به‌سوي کمال و خير و صلاح همگان و عدل و داد، و امن و امان است؛ از اين اتّفاق و آينده‌نگري مي‌توان استفاده نمود که مسئله مصلح جهاني و برچيده‌شدن بساط استبداد، استعباد، استضعاف و استعلا، خواست فطرت بشر است و در نهاد انسان‌ها ريشه دارد؛ و:

﴿فِطْرَتَ اللّٰهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا﴾[4]

در اينجا نيز جاري است؛ همه منتظرند و همه چشم به راه‌اند؛ همه زوال اين نابرابري‌ها، ستمگري‌ها و اين رژيم‌هاي فاسد را بالفطره مي‌خواهند و از اين نظامات فاسد به ستوه آمده‌اند و اميدوارند که دست قدرت الهي از آستين يک انسان خدايي و خدا شعار، از پشت پردة غيبت ظاهر گردد تا جهان را با شعار‌ الله اکبر و بر اساس ارزش‌هاي والايي که بشر همواره در طول تاريخ، آرزومند تحقّق آنها بوده بسازد.

در خاتمه دو نکته را که بايد ارادتمندان به ساحت مقدّس حضرت بقيّة‌الله الاعظم - ارواحنا فداه – به‌ويژه عالمان و فرهيختگان به آن توجّه داشته‌ باشند يادآور مي‌شوم:

 


[1]. اين احاديث تنها در مسند احمد به سی‌وچهار طریق روايت شده است. ر.ک: احمد بن حنبل، مسند، ج5، ص85 – 108.

[2]. مدثر، 31. «و جز او کسي از جنود پروردگارت آگاه نيست».

[3]. انعام، 96. «اين اندازه‌گيري خداوند تواناي داناست».

[4].  روم، 30. «اين فطرتي ‌است که خداوند انسان‌ها را بر آن آفريده است».

موضوع: 
نويسنده: