وریز وجوهات
مشهد مقدس همزمان با سالروز شهادت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه‌السلام حال و هوای دیگری داشت.   هیئات و دسته‌های بزرگ عزاداری و جمعیت هزاران نفری عشاق مولای خوبان علی علیه‌السلام با چشمانی اشکبار و قلوبی اندوهگین با دعوت مرجع عالیقدر...
پنجشنبه: 1 / 04 / 1396 ( )

11
عظمت حادثۀ عاشورا و وظایف مبلغين
[1]

بسم الله الرحمن الرحيم

در ماه محرم مدرسه‌اي، دانشگاهي افتتاح مي‌شود که همه در آن وارد می‌شوند، کوچک و بزرگ، هرکسي به سهم خود از اين مجالس و ذكر مصائب حضرت سيدالشهدا(ع) واهل‌بيت آن حضرت بهره می‌برد مصائب حضرت فوق‌العاده است، از يک طرف جانکاه و دلسوز است و از طرف ديگر بسيار باعظمت، آموزنده و نشان‌دهندۀ اوج مقام انسانيت است که انسان تا کجا می‌تواند بالا رود.

وقتي خداوند متعال فرمود:

﴿إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ﴾.[2]

يعني در آفرينش انسان برنامه‌اي است، شخصيتي مثل امام حسين× در اين برنامه ظاهر می‌شود، شما فساد و خون‌ريزي را مي‌بينيد اما نمی‌بينيد که در مقابل تمام اين مطالب، شخصيتي با اين عظمت به وجود خواهد آمد.

گاهي من متحير می‌شوم که اين واقعه چگونه اتفاق افتاد و چه شرایطي بوده است. ماه محرم ايام بسيار عزيزي است، شيعيان و دوستان اهل‌بيت، کساني که می‌خواهند در مقام

 

انسانيت به جایي برسند بايد از حادثۀ کربلا درس بگيرند، همه‌گونه درسي در اين حادثه هست، همان‌گونه که حتي نويسندگان غير مسلمان اين مطلب را گفته‌اند، البته هرکس در مورد حضرت سیدالشهدا(ع) مطلبي گفته است به‌قدر فهم ناقص خود گفته است.

همۀ اين برنامه‌ها در اسلام و تشيع برنامه‌های تربيتي است، براي اینکه ايمان، صبر، استقامت و تعهد مسلمانان نسبت به احکام دين بيشتر شود انسان بايد چنين شخصيت‌هایي را ببيند، آن حبيب بن مظاهر، آن مسلم بن عوسجه و خودش را با آنها تطبيق دهد که آيا ما انسان‌هایي هستيم که حاضر باشيم براي دين فداکاري کنيم؟ از موقعيت و عنوان و زندگي صرف نظر کنيم؟ به قول نويسندۀ کتاب «اشعة من حياة الحسين»:[3]

«آنچه براي امام حسين(ع) مهم بود، خدا، قرآن، اعلای کلمۀ اسلام و حفظ احکام قرآن بود».

امروز بايد ببينيم آيا آن فداکاري‌ها، آن صفات و فضایل بزرگي که از آنها ظاهر شد از مردم اين زمان قابل ظهور است؟ آيا اشخاصي هستند که بتوانند در يک حدي براي دين خداوند متعال فداکاري کنند؟ معروفي که منکر شده بگويند اين معروف است چرا منکر شده؟ منکري را که معروف شده بگويند چرا معروف شده؟

همه بايد در مقام امربه‌معروف و نهي‌ازمنکر باشند، در مقام نصرت دين خدا و دفع بدعت باشند، اين بدعت‌هایي که پيش می‌آيد، اين مکتب‌هایي که امروز عرضه می‌شود، اين عرفان‌ها، اين سيروسلوک‌ها، اين صوفيگري‌ها.

هيچ‌کس نمی‌توانست نقش امام حسين(ع) را ايفا کند حادثۀ کربلا در تاريخ بشريت به‌ صورتي بود که بعد از آن امکان ندارد کسي نقش امام حسين(ع) را در جامعه ايفا کند، ائمه ديگر هم نمی‌توانستند، نه اینکه اگر آنها جاي امام حسين(ع) بودند همان برنامه را اجرا نمی‌کردند، نه، بلکه شرایط و جريان‌هایي بود که اين کار فقط بايد از امام ‌حسين(ع) صادر می‌شد، از جد و پدر و اولادش هم صادر نمی‌شد اگرچه آنها هر کدام در

 

جاي خود در موقعيتي بودند ولي اين سرّ الهي است، نمی‌دانم چه تعبيري داشته باشيم.

هرچه مسأله عاشورا و امام حسين(ع) را بيشتر تعظيم کنيم و عظمتش را بفهميم و به ديگران تفهيم کنيم جا دارد و براي مسلمان‌ها و شيعيان افتخار است.

امتي که چنين شخصيتي در آن ظهور پيدا کرده باشد بايد به وجود آن حضرت بلکه به وجود يکايک اصحابش بر تمام امت‌ها از اولين و آخرين افتخار کند.

 

[1]. سخنان حضرت آیت‌الله العظمی صافی گلپایگانی‌مدظله‌العالی در پايان درس خارج فقه در تاریخ 22 دي 1387.

[2]. بقره، ٣٠. «من در روي زمين جانشيني قرار خواهم داد، فرشتگان گفتند، آيا کسي را در زمين قرار  می‌دهي که فساد و خون‌ريزي مي‌کند درحالي‌که ما تسبيح و حمد تو را به‌جا می‌آوريم، و تو را تقديس می‌کنيم؟ پروردگار فرمود: من حقایقي را می‌دانم که شما نمی‌دانيد».  

[3]. علایلی، سموّ المعنی فی سموّ الذات (أو اشعة من حیاة الحسین)، ص119 – 120.

موضوع: 
نويسنده: