وریز وجوهات
▪️العلماء باقون ما بقی الدهر ▪️   از ماتم ارتحال شخصیتی بزرگ، فقیهی عالیقدر و مرجعی ولایی، که در خدمت به اسلام و تلاش در اعلای کلمه دین و امر به معروف و نهی از منکر و در یک کلمه‌ی جامع، نوکری خالص به آقایش حضرت بقیة مولانا المهدی ارواح...
يكشنبه: 30/مهر/1396 (الأحد: 1/صفر/1439)

بعد فکري اعتقاد به حضرت وليّ عصر(عج)

از جنبۀ فکري و اعتقادي بايد عقيده ما نسبت به وجود حضرت محکم باشد البته اين مسائل ابعاد بزرگي دارد و علما کتاب‌هاي بسياري در اين موضوع نوشته‌اند، و مسأله را بيشتر از آنچه ما تصوّر کنيم، براي ما روشن کرده‌اند و بيانات کافي و شافي براي ما فرموده‌اند.

بايد امام را با آن شئوني که دارد ـ و حضرت رضا(ع) در آن روايت به‌طور مفصل فرموده‌اند[1] ـ شناخت و اینکه آنها وليّ امر و عِدل قرآن هستند، همان‌طور که پيامبر(ص) آنها را معرفي کردند و فرمودند:

«إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتَابَ اللهِ وَعِتْرَتِي أَهْلَ بَيْتِي مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا أَبَداً».[2]

بايد امام‌شناسي را در خود کامل کنيم، هم امام زمان(عج) و هم ائمه ديگر را بشناسيم، انسان وقتي امام‌شناس شد، پيامبرشناس هم می‌شود، خداشناس هم خواهد بود، آنها خدا و اوصافش را به ما معرفي مي‌کنند و الا اگر هدايت‌هاي وحي و قرآن و روايت نبود ما نمی‌دانستيم خدا را به چه صفت يا صفاتي بخوانيم.

 

خواجه نصيرالدين طوسي با آن عظمت و مقامش مي‌فرمايد:

«اگر قرآن و وحي و روايات نبود ما جرئت نمی‌کرديم خدا را به اين اسماء و صفاتي که دارد بخوانيم چون خداوند فوق آن است که ما بتوانيم تصور کنيم».

 

[1]. اشاره به روایتی که بخشی از آن آمده است: «...الإِمَامُ أَمِينُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَحُجَّتُهُ عَلَى عِبَادِهِ وَخَلِيفَتُهُ فِي بِلادِهِ الدَّاعِي إِلَى اللهِ وَالذَّابُّ عَنْ حَرَمِ اللهِ الإِمَامُ الْمُطَهَّرُ مِنَ الذُّنُوبِ الْمُبَرَّأُ مِنَ الْعُيُوبِ مَخْصُوصٌ بِالْعِلْمِ مَرْسُومٌ بِالْحِلْمِ نِظَامُ الدِّينِ وَعِزُّ الْمُسْلِمِينَ وَغَيْظُ الْمُنَافِقِينَ وَبَوَارُ الْكَافِرِينَ الإِمَامُ وَاحِدُ دَهْرِهِ لا يُدَانِيهِ أَحَدٌ وَلا يُعَادِلُهُ عَالِم‏‏...»؛ «... امام امين خدا در زمين و حجّت او بر بندگان است، او خليفه خدا در كشور اوست، امام دعوت‏كننده مردم به‌سوى خدا و مدافع حرمت‌هاى الهى است، امام از گناهان پاك است و از عيوب مبرّى، علم به او اختصاص دارد، حليم و بردبار است، مايه نظم دين و عزّت مسلمين است، باعث خشم منافقين و هلاكت كافرين است. امام در دوران خود نظير ندارد، كسى به او نزديك نيست، هيچ دانشمندى با او هم‌طراز نيست...». صدوق، عیون اخبار الرضا(ع)، ج2، ص197.

[2]. صافی گلپایگانی، امان الاُمّة من الضلال و الاختلاف، ص123 ـ 136. «به‌درستی‌که من در میان شما دو چیز گران‌بها قرار می‌دهم (یکی) کتاب خدا و (دیگری) خاندان و عترتم است تا وقتی که به آن دو تمسّک بجویید هرگز گمراه نخواهید شد».

موضوع: 
نويسنده: