وریز وجوهات
بحول و قوه الهي، و به اميد توفيق براي انجام عمره مبروره و حج مقبول و تشرف به تقبيل آستان فرشته پاسبان خواجه كائنات و خلاصه موجودات حضرت خاتم الانبيا و شفيع روز جزا ابوالقاسم محمّد مصطفي صلي‎الله عليه وآله وسلم، و تشرف به زيارت قبور منتسبه به شفيعه...
شنبه: 28 / 05 / 1396 ( )

ب. صبر در مصيبت جوانان و برادران و اصحاب: اين نوع صبر از صبر بر جراحات، و آلام بدني به‌مراتب دشوارتر، و از پا در آورنده‎تر است. اما حسين‌(علیه‌السلام)  كه صبر و شكيبايي‌اش از كوه‌هاي عالم بيشتر بود در داغ مرگ جوانان و برادران، و مصيبت بهترين اصحاب و ياران كه همه را با لب تشنه در پيش رويش به فجيع‎ترين وضعي شهيد مي‎ساختند و بدنشان را پاره‌پاره مي‎كردند، صبري كرد كه از آغاز عالم تا به حال چنان صبري از كسي آشكار نشده است. طفل شيرخوارش را در بغلش تير مي‎زدند و هلاك مي‎كردند. فرزند كوچك برادرش را در آغوشش بعد از آنكه دستش را با شمشير قطع كردند به‌طوري‌كه با پوست آويخته شد، شهيد كردند.

كودك خردسال ديگرش را كه لرزان از خيمه بيرون آمده بود با ضربت عمود، تشنه‌كام كشتند. در تمام اين مصيبات جانكاه صبر مي‎كرد، حتي كودكي را كه شمشير دشمن دستش را قطع كرده بود مانند مردان دنيا ديده؛ امر به صبر مي‎كرد و مي‎فرمود:

 

«يَا ابْنَ  أَخِي اِصْبِرْ عَلَی مَا نَزَلَ بِكَ، وَاحْتَسِبْ فِي ذَلِكَ الخَيْرَ»؛[1]

«برادرزاده‎ام! صبر كن بر آنچه كه بر تو وارد شده (از بلاها و مصيبت‎ها) و اينها را خير حساب كن!».

اهل‌بيتش را در معرض اسيري مي‎ديد بااينكه اين مصيبت براي او كه مجسمه غيرت و مردانگي بود بسيار سخت و جانگداز بود صبر فرمود، و آنها را به صبر و وقار و خاموشي و خويشتن‌داري سفارش مي‎كرد و به ‌رحمت خدا مژده مي‎داد و مي‎فرمود:

«وَرَحْمَةُ اللهِ لَا تُفَارِقُكُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ».[2]

 


[1]. طبري، تاريخ، ج4، ص344.

[2]. سپهر، ناسخ‌التواريخ، ج2، ص360. «رحمت خدا در دنيا و آخرت از شما جدا نخواهد شد».

نويسنده: