وریز وجوهات
صبح پنج‌شنبه 20 مهرماه 1396، جمعی از اساتید و طلاب حوزه‌ علمیّه کرج با حضور در دفتر مرجع عالیقدر آیت الله العظمی صافی گلپایگانی مدظله الوارف با ایشان دیدار، و از توصیه‌های دلسوزانه این مرجع عالیقدر بهره‌مند شدند. معظّم له پس از شنیدن گزارشی از...
چهارشنبه: 26/مهر/1396 (الأربعاء: 27/محرم/1439)

احكام شكاركردن با اسلحه

مسأله 2610. اگر حيوان حلال‌گوشت وحشي و يا اهلي را كه وحشي‌شده با اسلحه شكار كنند، با پنج شرط حلال و بدنش پاك است:

اول ـ آن كه اسلحه شكار، مثل كارد و شمشير برنده باشد، يا مثل نيزه و تير، تيز باشد كه به واسطه تيز بودن، بدن حيوان را پاره كند، و اگر به وسيله دام يا چوب و سنگ و مانند اين‌ها حيوان را شكار كنند پاك نمي‎شود، و خوردن آن هم حرام است؛ و اگر حيواني را با تفنگ شكار كنند، چنان‌چه گلوله آن تيز باشد كه در بدن حيوان فرو رود و آن را پاره كند، پاك و حلال است، و اگر گلوله تيز نباشد بلكه با فشار در بدن حيوان فرو رود و حيوان را بكشد، يا به واسطه حرارتش بدن حيوان را بسوزاند و در اثر سوزاندن، حيوان بميرد، پاك و حلال‌بودنش اشكال دارد.

دوم ـ كسي كه شكار مي‎كند، بايد مسلمان باشد يا بچه مسلمان باشد كه خوب و بد را بفهمد؛ و اگر كافر يا كسي كه اظهار دشمني با اهل بيت پيغمبر صلي الله عليه و آله را مي‎كند حيواني را شكار نمايد، آن شكار حلال نيست.

سوم ـ اسلحه را براي شكاركردن حيوان به كار برد، و اگر مثلاً جايي را نشان كند و اتفاقاً حيواني را بكشد، آن حيوان پاك نيست، و خوردن آن هم حرام است.

چهارم ـ در وقت به كار بردن اسلحه نام خدا را ببرد، و چنان‌چه عمداً نام خدا را نبرد،

 

شكار حلال نمي‎شود، ولي اگر فراموش كند اشكال ندارد.

پنجم ـ وقتي به حيوان برسد كه مرده باشد، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد، و چنان‌چه به اندازه سربريدن وقت باشد و سر حيوان را نبرد تا بميرد، حرام است.

مسأله 2611. اگر دو نفر حيواني را شكار كنند، و يكي از آنان مسلمان و ديگري كافر باشد، آن حيوان حلال نيست؛ و اگر هر دو مسلمان باشند و يكي از آن دو نام خدا را ببرد، و ديگري عمداً نام خدا را نبرد، آن حيوان بنابر احتياط لازم حلال نيست.

مسأله 2612. اگر بعد از آن كه حيواني را تير زدند، مثلاً در آب بيفتد، و انسان بداند كه حيوان به واسطه تير و افتادن در آب جان داده، حلال نيست، بلكه اگر شك كند كه فقط براي تير بوده يا نه، حلال نمي‎باشد. و اگر حيواني را شكار كنند و از نظر ناپديد شود، و بعد از آن مرده آن حيوان پيدا شود، اگر بدانند كه موت آن فقط مستند به سلاح شكار بوده، حلال است، ولي اگر احتمال دهند كه سلاح شكار به ضميمه چيز ديگری سبب مرگ حيوان شده، محكوم به نجاست و حرمت است.

مسأله 2613. اگر با سگ غصبي يا اسلحه غصبي حيواني را شكار كند، شكار حلال است، و مال خود او مي‎شود، ولي گذشته از اين كه گناه كرده، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد.

مسأله 2614. اگر با شمشير يا چيز ديگري كه شكاركردن با آن صحيح است با شرط‌هايي كه در مسأله 2610 گفته شد، حيواني را دو قسمت كنند، و سر و گردن در يك قسمت بماند، و انسان وقتي برسد كه حيوان جان داده باشد، هر دو قسمت حلال است؛ و هم‌چنين است اگر حيوان زنده باشد، ولي به اندازه سر بريدن وقت نباشد، اما اگر به اندازه سر بريدن وقت باشد، و ممكن باشد كه مقداري زنده بماند، قسمتي كه سر و گردن ندارد، حرام و قسمتي كه سر و گردن دارد، اگر سر آن را به دستوري كه در شرع معين شده ببرند حلال، وگر نه آن هم حرام مي‎باشد.

مسأله 2615. اگر با چوب يا سنگ يا چيز ديگري كه شكار كردن با آن صحيح نيست، حيواني را دو قسمت كنند؛ قسمتي كه سر و گردن ندارد، حرام است، و قسمتي كه سر و گردن دارد، اگر زنده باشد و ممكن باشد كه مقداري زنده بماند و سر آن را به دستوري كه در شرع معين شده ببرند، حلال، و گرنه آن قسمت هم حرام مي‎باشد.

 

مسأله 2616. اگر حيواني را شكار كنند يا سر ببرند و بچه زنده‎اي از شكم آن بيرون آيد، چنان‌چه آن بچه را به دستوري كه در شرع معين شده سر ببرند، حلال، و گر نه حرام مي‎باشد.

مسأله 2617. اگر حيواني را شكار كنند يا سر ببرند، و بچه مرده‎اي از شكمش بيرون آورند، چنان‌چه خلقت آن كامل باشد و مو يا پشم در بدنش روييده باشد، پاك و حلال است.

موضوع: 
نويسنده: