رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
دوشنبه: 7/آذر/1401 (الاثنين: 4/جمادى الأول/1444)

خداوند مربی تمام کائنات

یکی از صفات خداوند متعال «ربّ» است ما در سورۀ فاتحة الکتاب اولین سوره قرآن، خداوند متعال را به ﴿رَبِّ‌الْعَالَمِینَ﴾ می‌ستاییم.

تربیت یکی از صفات بزرگ است کسانی که بتوانند این صفت را در خودشان فراهم کنند در هر درجه‌ای که باشد ارزشمند است ربّ حقیقی خداوند متعال است خداوند ربّ تمام کائنات است، همۀ کائنات را خداوند تربیت می‌کند.

 

﴿رَبُّنَا الَّذِی أَعْطَى كُلَّ شَیءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى﴾.[1]

تربیت همین است که انسان ناقص را کامل و کامل را کامل‌تر کند. آثار تربیت خداوند متعال و رسول اکرم(ص) و ائمه طاهرین(ع) در عالم خلقت هست.

اگر انسان در راه تربیت دیگران قدم بردارد، درحقیقت تخلق به اخلاق خدا پیدا کرده است، در روایت فرموده‌اند:

«تَخَلَّقُوا بِأَخْلاقِ اللهِ».[2]

اسماء الحسنی را بخوانید، بندۀ خدا باید این اخلاق خدایی را در خودش ایجاد کند و در هر حدی که می‌تواند به این اخلاق خدایی تخلّق پیدا کند یکی از اخلاق الهی علم است و یکی تربیت.

آنچه بشر به آن احتیاج دارد، تربیت دینی، معنوی و اخلاقی است. اگر دین نباشد، بشر هرچه بیشتر در جنبه‌های مادی پیشرفت کند و کامل‌تر شود، زحمت و گرفتاری برای خود و جامعه و تمام بشریت ایجاد می‌کند، اگر تربیت معنوی نباشد انسان از انسانیت حقیقی برخوردار نخواهد بود و بلکه در عالم وحشیگری و حیوانیت از حیوان پست‌تر می‌شود.

﴿وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِیراً مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لَا یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لَا یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَا یَسْمَعُونَ بِهَا أُولَئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ﴾.[3]

 


[1]. طه،٥٠. «پروردگار ما کسی است که به هر موجودی آنچه را لازمه آفرینش او بود داده، سپس رهبریش کرده است».

[2]. مجلسی، بحار الانوار، ج٥٨، ص١٢٩. «به اخلاق خدا تخلّق پیدا کنید».

[3]. اعراف، ١٧٩. «گروه بسیاری از جن و انس را برای دوزخ آفریدیم، آنها دل‌هایی دارند که با آن (اندیشه نمی‌کنند) نمی‌فهمند و چشمانی دارند که با آن نمی‌بینند و گوش‌هایی دارند که با آن نمی‌شنوند، آنها همچون چهارپایانند، بلکه گمراه‌تر، اینان همان غافلانند».

نويسنده: