وریز وجوهات
صبح یکشنبه ۱۶ مهرماه ۱۳۹۶، سردار اشتري فرمانده محترم نيروي انتظامي با هیئت همراه، با حضور در بیت مرجع عاليقدر حضرت آية الله العظمی صافي گلپايگاني مدّ ظله الوارف ديدار کردند. در ابتداي اين ديدار، سردار اشتري گزارشي از فعاليت‌ها و برنامه های نيروي...
دوشنبه: 1/آبا/1396 (الاثنين: 2/صفر/1439)

علم لدنّی اهل‌بیت(علیهمالسلام)

س. آيا غير از قرآن، کتاب‌های ديگری بر پيامبرŒ نازل شده است و فقط علی از آن آگاه بوده است؟ اگر بگوييد نه، پس امثال روايت ذیل چیست:

علی گفت: «سوگند به خدا که صحیفه‌های زيادی پيش من هست، زمين‌های پيامبر خدا و اهل‌بيتش در آن مشخص شده‌ است و صحیفه‌ای نزد من هست که به آن عبيطه گفته می‌شود و در آن بيان شده است که شصت قبيله از قبايل عرب از دين بهره‌ای ندارند».

ما می‌گوييم اين روايت معقول نيست و نمی‌تواند قابل قبول باشد، اگر این‌گونه باشد که این قبایل عرب از دين بهره‌ای نداشته باشند، پس معنايش اين است که يک مسلمان که از دين بهره‌ای داشته باشد وجود ندارد!

ج. اخبار و رواياتی كه غرابت متن و يا ضعف سند دارد بسيار زياد است و در رواياتی كه بخاری و مسلم در دو كتابشان آورده‌اند بسيار بسيار بيشتر است.

اين دو، در كتابشان از نزديك يك‌ميليون حديث، تعداد كمی را استخراج كرده‌اند كه شيعه و سنّی هيچ‌كدام، به همه اين احاديث احتجاج نمی‌كنند.

به‌علاوه، از ضروريات مذهب شيعه اين است كه وحی و انزال احكام با رحلت پيامبر‌(ص)  قطع شد و نبوّت و پيامبری بعد او نيست و هركس معتقد به خلاف آن باشد، كافر و خارج از اسلام است.

بلی، شيعه معتقد است كه ائمه‌(علیهم‌السلام)  دارای علم لدنّی می‌باشند و مثل اميرالمؤمنين

 

علی‌(علیه‌السلام)  علم خود را از پيامبر‌(ص)  دريافت نمود كه فرمود:

«عَلَّمَني رَسُولُ الله ألْفَ بَابٍ مِنَ العِلْمِ يَفْتَحُ مِنْ کُلِّ بَابٍ ألْفَ بَابٍ»[1]

شيعه در قول خداوند متعال كه فرمود: (قَالَ الّذي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الكِتَابِ)[2] معتقد است كه ائمه اهل‌بيت‌(علیهم‌السلام)  دارای همين نوع از علم هستند و مراد از قول خداوند كه فرمود: (قُلْ كَفى بِاللّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُم وَ مَنْ عِنْدَه عِلْمُ الكِتَاب)[3]، همين علم لدنّی ائمه‌(علیهم‌السلام)  است.

رسول خدا‌(ص)  درباره اهل‌بيت‌(علیهم‌السلام)  فرمود: «لاتُعَلِّمُوهُم فَإنّهُم أعْلَم مِنْکم»[4]و حديث معروف ثقلين[5] که پيامبر‌(ص) ، اهل‌بيت‌(علیهم‌السلام)  را عِدل قرآن معرفي مي‌نمايند، البته بحث در اين باب، مفصّل است.

 


[1]. صدوق، الامالی، ص737؛ همو، الخصال، ص572، 643 - 648؛ طبری امامي، دلائل‌الامامه، ص235؛ جوینی، فرائدالسمطین، ج1، ص101؛ «رسول خدا به من هزار باب علم آموخت که از هر بابی هزار باب گشوده می‌شود».

[2]. نمل، 40. «کسي که علمي از کتاب آسماني داشت گفت».

[3]. رعد، 43. «بگو: کافي است که خداوند و کسي که علم کتاب (و آگاهي بر قرآن) نزد اوست، ميان من و شما گواه باشند».

[4]. طبرانی، المعجم‌الکبیر، ج5، ص167؛ هیتمی، الصواعق‌المحرقه، ص226 - 228 (باب وصایای پیامبر)؛ «به آنان چیزی یاد ندهید، زیرا آنان از شما داناترند».

[5]. احمد بن حنبل، مسند، ج3، ص59؛ ترمذی، سنن، ج5، ص328 – 329؛ طبرانی، المعجم‌الکبیر، ج3، ص65 – 67.

نويسنده: