وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمين و الصلوة و السلام علي خير خلقه حبيب إله العالمين أبي‌القاسم محمّد و آله الطّاهرين سيّما بقية الله في الأرضين قال الله الحکيم: «لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ...
دوشنبه: 20/آذر/1396 (الاثنين: 22/ربيع الأول/1439)

فضایل حضرت امام‌حسن و امام‌حسین(علیهماالسلام)

س. ما قبول داريم كه شیعه فضايل مشخصی براى على، مانند پيشگام‌بودن در پذيرفتن اسلام، جهاد همراه پيامبرŒ و دانش فراوان و زهد قائل است. امّا سؤال این است که آيا مى‌تواند چنين فضايلى براى حسن و حسين در مقابل سعد بن ابى‌وقاص، عبدالرحمن بن عوف، عبدالله بن عمر و ديگر مهاجرين و انصار ارائه دهد؟

ج. عجيب است که در اين سؤال به بعضي از فضايل شخص علي‌(علیه‌السلام) ، مانند پيشگام‌بودن در پذيرفتن اسلام، جهاد همراه پيامبر‌(ص)  و دانش فراوان و زهد اشاره کرده و اعتراف مي‌نمايد اما در مراتب و مقامات بلند امام‌حسن و امام‌حسين‌(علیهماالسلام)  در کنار افرادي، مثل عبدالله بن عمر و سعد بن ابي‌وقاص و عبدالرحمان بن عوف شکّ مي‌کند!

بلي، اگر اصحابي را که به اتّفاق امّت داراي فضيلت و مقبول همه مي‌باشند اسم برده بوديد، مناسبتي داشت؛ امّا اين دو سه نفر، نقاط ضعف متعدّدي دارند که نام آنها در اين مقايسه، مثل قرار دادن عدم در برابر وجود و ظلمت در برابر نور است.

دراين‌باره لازم است که خودتان مروري به کتاب‌هاي خود داشته باشيد و فضايل و مناقب امام‌حسن و امام‌حسين‌(علیهماالسلام)  را در آنها بخوانيد و بعد يک همچنين سؤال بي‌پايه‌اي مطرح کنيد.

 

شما مي‌دانيد که آن گروه از اصحاب هم که در صحابت متعهّدانه رفتار کردند چه آنان که در عصر رسول خدا‌(ص)  بودند و چه آنان ‌که بعد از آن ‌حضرت بر ايمان ثابت ماندند، به‌زور در جنب مقام حسنين‌(علیهماالسلام)  طرف قياس نمي‌شوند.

طرّاح اين سؤال مثل اينکه سنّي نيست و گرنه حسنين‌(علیهماالسلام)  را با مثل عبدالله بن عمر زبون ضعيف - که پيشنهاد بيعت با حجاج نمود و او از دادن دستش به عبدالله بن عمر خودداري کرد و پايش را دراز نمود تا با او بيعت نمايد،[1] مقايسه نمي‌کرد.

هر سنّي اگر سنّي باشد حتماً شنيده است که پيغمبر فرموده است: «الحَسَن وَالحُسَين سَيِّدا شَبابِ أهْلِ الجَنَّةِ»[2]، «إنّى أحبُّهُما فأحبّهما وأحبّ مَنْ يُحِبّهُما»[3] و هر سنّي اين آيه را خوانده که: )وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى **إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى([4] اگر کسي سنّي حقيقي باشد، اين جمله‌ها را وحي مي‌داند.

 

 

[1]. ر.ک: ابن ابی‌الحديد، شرح نهج‌البلاغه، ج13، ص242.

[2]. احمد بن حنبل، مسند، ج3، ص3؛ ترمذی، سنن، ج5، ص321؛ «حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند».

[3]. ترمذی، سنن، ج5، ص322؛ «همانا منِ (پیغمبر) دوست دارم آن دو را و دوست دارم هرکس که آنها را دوست بدارد».

[4]. نجم، 3 - 4. «و هرگز ازروى هواى نفس سخن نمى‏گويد! آنچه مى‏گويد؛ چيزى جز وحى كه بر او نازل شده نيست».

نويسنده: