وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحيم «لَقَدْ مَنَّ اللهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ يتْلُوا عَلَيهِمْ آياتِهِ وَ يزَكِّيهِمْ وَ يعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلاَلٍ مُبِينٍ»...
پنجشنبه: 30/فرو/1397 (الخميس: 3/شعبان/1439)

 مباني مستحکم فقه شیعه

س. از چيزهاى عجيب شيعه اين است که وقتى در مسئله‌اى اختلاف کنند و در آن دو قول باشد؛ يک قول با گوينده مشخص و قولى ديگر بدون گوينده معلوم، همان قولی را می‌پذیرند که گوينده‌اش مشخص نيست، زيرا گمان مى‌‌برند که شايد گفته امام معصوم است و حرّ عاملى با تعجّب مى‌گويد: اينکه مى‌‌گويند بايد فرد ناشناخته‌اى در آن باشد عجيب‌تر است، چه دليلى بر آن دارند؟ و چگونه مى‌دانند که گوينده آن امام معصوم بوده است و از کجا اين گمان مى‌رود.

ج. تعجّب است که با اينکه انتقاد مثل شيخ حرّ عاملي را بر اين نظر بيان مي‌کند، از شيعه انتقاد مي‌کند و يک نظر شاذّ يا قابل تفسير صحيح را ميزان حمله به شيعه قرار مي‌دهد که به‌عنوان فرض و احتمال مطرح شده است و الّا يک مورد بياورد که فقهاي شيعه بر اين نظرها، حکم و فتوايي داشته باشند.

فقه شيعه بر اساس مباني مستحکمي است که بالاتر از آن فرض نمي‌شود.

کتاب الخلاف[1] شیخ طوسي را که اقوال همه علمای اهل نظر اسلام، صحابه و آرای شيعه در تمام مسائل در آن بيان شده را ببينيد.

در تمام اين مجموعه بزرگ، اقوال فقهای مذاهب اربعه اهل‌سنّت و سايرين را يکايک با مستند، اگر مستنداتي داشته باشند آورده است و فقه شيعه را هم در مقابل آنها با آن مستندات محکم بيان کرده است که بر هر اهل تتبّع و منصفي، از همين مقايسه، صحّت، حقانيّت و صيانت فقه شيعه معلوم مي‌شود.

 


[1]. ر.ک: طوسی، الخلاف.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: